Waarop de politie mij uit de kerk escorteerde

In de basisschool in mijn thuisdorp Mol-Donk werd ik ooit eens in straf gezet. Ja, ooit. Dat was memorabel. Ik was een doodbraaf kind. Zo mocht ik ooit op het einde van een schooldag de klas verlaten vóór al mijn klasgenootjes, omdat ik als enige stilletjes aan mijn schoolbank zat. Bijster populair was ik dan weer niet…

Maar die ene keer moest ik dus toch op de strafbank. Ik had tijdens de speeltijd een stokje gegooid naar de grote kastanjeboom om de kastanjes te laten vallen. Een tiental minuten had ik gekeken hoe de andere jongens en meisjes enthousiast de boom bekogelden met alles wat niet vast stond. Ik schraapte al mijn moed bijeen, raapte een twijgje op (rebel, ik) en gooide het naar de boom. Kortom: geradicaliseerd tot en met, maar helaas op het verkeerde moment. De toezichter pikte mij er meteen uit, samen met twee andere delinquenten. In plaats van mijn straftijd in waardigheid uit te zitten, huilde ik de boel bijeen, alsof mij het grootste onrecht was aangedaan. Ik hoor één van mijn celgenoten nog zeggen:”Amai, die heeft het wel erg te pakken.”

Nogmaals, ik was een braaf kind en straf paste hoegenaamd niet in mijn zelfbeeld, zeker als de terechtstelling mij onrechtvaardig leek. Ik vond het (en nu eigenlijk nog steeds) heel onaangenaam, wanneer iemand in een gezagsfunctie kwaad of zelfs nog maar ontevreden is. Zelfs wanneer iemand anders naar zijn voeten kreeg, draaide mijn maag om. Daarenboven was ik ook een beetje een huilebalk, die het drama zelden schuwde, dus neen, echt, ik was niet het hipste kind op de speelplaats.

Houd dat getraumatiseerde kind aan de kastanjeboom in gedachten, terwijl we twintig jaar vooruit springen en de Donkse basisschool omruilen voor een kerk in Heverlee.

Lees verder

Op een slechte dag helpt Facebook niet, de kakapo wel

Als vandaag aanvoelt als een dikke, dampende drol op een zwoele, zonnige donderdagnamiddag in het midden van een zielloos, gebetonneerd pleintje uit een zoveelste  stadsvernieuwingsproject,… dan verlicht een bezoekje aan Facebook zelden de zeden. De meeste Facebookers delen immers enkel hun ‘bright side of life’. De weinige zieltjes die het aandurven een zaag te spannen over die kleine momentjes van wanhoop, krijgen doorgaans weinig substantiële respons met een zwijgspiraal tot gevolg. Je zou haast denken dat ieders leven behalve het jouwe leest als een onverdeeld succesverhaal. En als iedereen succesvol is, kan de truc voor het leven toch niet zo moeilijk zijn, wel? Wat doe je dan in godsnaam verkeerd? Neen, als je met het verkeerde been uit bed bent gestapt, ben je gedoemd om op datzelfde been Facebook te doorwandelen. Als je je werkelijk ook maar een klein beetje beter wilt voelen, moet je jezelf eens informeren over de kakapo, ’s werelds stomste vogel, slachtoffer van evolutie en menselijke inmenging. Lees verder