Overleven als onhandige Harry

Ergens is er iets serieus misgelopen. Mijn vader is een hele handige Harry en ook mijn broer kan zijn plan wel trekken met een beiteltjeuh en een hamertjeuh. Bij zoon 2 heeft er evenwel nooit een overdracht van technische zelfredzaamheid plaatsgevonden. Toen mijn meter mij laatst een koffer vol gereedschap overhandigde als verjaardagsgeschenk – een man van dertig moet kunnen klussen in zijn eigen huis-, kreeg ik het kistje niet open. Iedereen lachen, mezelf incluis. Zelfspot is het favoriete werktuig van de dysfunctionele homo habilis. Lees verder

Advertenties

Zetten we straks onze regering ook echt in lockdown?

Zetten we straks, wanneer het allemaal voorbij is, onze regering ook een tijdje in lockdown?

Zullen we onze leiders uit de dagdagelijkse gang van zaken plukken en onderwerpen aan strenge verhoren, in het parlement, in de Zevende Dag, online? Zullen we hen echt niet toelaten om rond de pot draaien en dwingen tot volledige transparantie? Zullen wij elke afgelegde verklaring tegen het licht houden en onze leiders confronteren met het nadeel van de twijfel? Zullen wij ook het dreigingsniveau maximaal houden, zolang niet alles geweten is wat er moet geweten zijn over de genomen maatregelen?

Zullen we straks onze journalistieke troepen massaal naar de Wetstraat sturen en dit ten koste van andere berichtgeving? Zullen we hen dan evenveel aandacht schenken, als we dit weekend poezen de wereld hebben ingestuurd? Zullen we dan dagen, weken lang een hashtag #govlockdown voeden? Zullen we op onze beurt aan onze leiders vragen een tijdlang niets meer te tweeten om deze operatie niet in gevaar te brengen?

Zullen we blijven roepen dat journalisten hun pennen moeten blijven aanscherpen? Dat de oppositie op positie moet blijven staan? Zullen we als achterban onze bankzitters achter hun veren blijven zitten? Zullen we het blinde vertrouwen dat we onze regering nu hebben overhandigd, straks met argusogen terug opeisen?

Of toch niet?

Zullen we snel vermoeid worden? Zullen we ons gaan vervelen? Zullen we het toelaten dat de operatie komende winter ondergesneeuwd geraakt met andere actualiteitjes, meninkjes, stellingnaampjes?

Zullen we, sneller dan ons lief is, aanvaarden dat onze regering ‘destijds’ onze hoofdstad heeft bezet zonder daarna volledige transparantie over de besluitvorming en informatie te vragen? Zullen we in de kerstperiode toch genoegen nemen met een black box die ongeopend blijft?

Zal de angst wegebben die onze regering via haar handelen opriep, om vervolgens op te roepen niet in angst te handelen? Zal het ons na een tijd nog kunnen boeien waarom onze medeburgers, onze hoofdstad, ons land een tijdlang in de boeien werd geslagen?

Ik vrees ervoor.

Ik vrees dat we uiteindelijk zullen wegzappen. Dat we de vraag naar transparantie permanent zullen parkeren onder het menu ‘later kijken’. Ik vrees dat de latenightshow BrusselsLockdown nu al sterk heeft ingeboet aan kijkcijfers. Ik vrees dat het een en ander zeer snel te lang gaat duren voor ons. De ADHDemocratie is niet gemaakt voor een terugblik van lange adem. Mediaprofessionals weten dat. Politici ook.

Dàt is mijn grootste vrees.

Tragisch letterwoord als merknaam? Gonna have a bad time

Niet zo gek lang geleden ging er een Gentse onderzoeksgroep gebukt onder de naam ‘C.R.E.A.T.I.V.E.’. Waarvoor elke letter stond, ontgaat me even. Dit was alleszins het logo, dat voor zichzelf spreekt.

creative

Jammer genoeg zijn we aan de KU Leuven in hetzelfde bedje ziek. Letterwoorden als Toledo (TOetsen en LEren Doeltreffend Ondersteunen), KONDOR (Kwaliteitssysteem inzake ONDerwijs Ontwikkelen en Realiseren) en het recente COBRA (COöperatief werken aan Reflectie over en Actie in onderwijs, waarbij de nodige Checks en Balances zijn ingebouwd) doen vermoeden dat er een voltijdse stafmedewerker belast wordt met de ontwikkeling van steeds nieuwe afkortingen. Desgevallend stel ik mij graag kandidaat, van zodra deze functie vacant wordt. Ik bedoel maar… COBRA klopt niet eens!

Tragisch

Vandaag spotte ik in mijn thuisdorp een nieuwe knaller van formaat: European Underground Research Infrastructure for DIsposal of nuclear waste in Clay Environment, oftewel Euridice, een Europees project voor de berging van nucleair afval. Sommige afkortingen zijn werkelijk voorbestemd, nietwaar? Toch hoop ik dat deze ‘nomen’ geen ‘omen’ inhoudt. Toegegeven, Euridice bekt best lekker, maar is het wel verstandig om het meest omstreden aspect van kernenergie te koppelen aan een Griekse tragedie? Lees verder

Ben ik zo verliefd op cinema dat ik de bullshit van Kinepolis tolereer?

Ik ben tien jaar en het is feest. Ik mag namelijk drie nachtjes logeren bij mijn favoriete nichtje en neefje in Boechout. Voor een kempenzoon die zelden de zandbodem verlaat, is Boechout (en bij uitbreiding Antwerpen) een ab-so-lu-te wereldmetropool. Trams! McDonalds!! ROLTRAPPEN OVERAL!!!

De laatste avond hebben de tante en nonkel van dienst een verrassing in petto. De autosnelweg op, de afrit af en daar zie ik in de verte de grote letters aan de horizon verschijnen. Cinematijd!

metropolis

Lees verder

Bij de dokter van wacht(en en wachten en wachten)

Ken je die mop van de man met de bloedende vinger? Vandaag was ik de mop. Lachen was dat!

Vorige week was het ook al prijs. Ik sta bekend om mijn scherpe pen, maar mijn aardappelschillertje kan er ook wat van. Rrrrits!

IMG_20150423_164630

Vandaag ging ik wat meer in de diepte. Ik stond op met een onverklaarbare drang om de afwas te doen (op zich al voldoende reden om naar de dokter te snellen). In mijn enthousiasme brak ik een glas, sneed ik mijn pink en kleurde ik het sop dieprood.

IMG_20150502_150110

Na een bijna-appelflauwte en eerstelijnszorg van de vriendin belandde ik zo om 11 uur ’s morgens in de wachtzaal van de wachtpost Oost-Brabant. Helaas, ik zat daar niet alleen. De rest van Oost-Brabant tekende ook present. Lees verder

Hoekjes met een hoek af: de campus sociale wetenschappen

renoveren

Ja, Guido, ja! Renoveren is het verleden eren. Zo telt de campus sociale wetenschappen enkele hoekjes die niet helemaal lijken te passen in het hedendaagse masterplan. Hoekjes, die niet rijmen met het grote geheel. Hoekjes, waarover men op een vergadering waarschijnlijk besloten heeft om ze te… nou ja… goh…

Ik koester die hoekjes met een hoek af. Koestert u even met mij mee? Hmmm, dat klinkt haast erotisch. “Hey baby, zal ik jou eens lekker koesteren?”

Euh, anyway… Lees verder

Een eng idee (poging tot inleving)

In een recent opiniestuk (De Morgen, 14.03.2015) toont Marc Didden zich een groot retoricus. Als reactie op een blogpost die het fenomeen ‘cat-calling’ aanklaagt (Yasmine Schillebeeckx, 07.03.2015), haalt Marc een dozijn stijlfiguren uit de kast om de essentie van Yasmines verhaal te ondersneeuwen. Hij doet dit – en ik beperk mij tot de duidelijkste illustraties -:

Door de boodschap te minimaliseren:

 “Ik las ook hier en daar (…) dat ze wel eens nagefloten worden door bronstige bouwvakkers die ook nog iets als “Ciao bella!” roepen. Hoe erg is dat, zeg?”

“Mag iemand (…) zijn appreciatie voor een persoon van het andere geslacht dan niet te kennen geven via een vriendelijke blik, een appreciërende kleine knik of een klein, bewonderend fluitsignaal?”

“In het algemeen vind ik toch dat (…) de vrouw an sich niet met minder egards benaderd wordt dan andere menstypes.”

Lees verder

Bliksem

En jullie maar denken dat ik een man van maar één talent ben.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

(Je wilt niet weten hoeveel tijd ik hierin gestoken heb. Nooit nog maak ik zoiets!)