Waarom ik nooit premier van België zal worden

hehe

Hij pakt misschien niet goed op foto’s, maar hij mààkt wel goeie foto’s.

Als ik met dezelfde souplesse als mijn schoonmoeder de dingen kon benoemen, was ik allang politicus geworden. Die eer zal mij echter nooit te beurt vallen, want inderdaad, de camera is niet mijn vriend. Niet omdat ik zo’n onaangename verschijning zou zijn, wel omdat ik een eerder… dynamisch gezicht heb. Mijn meest ontwikkelde spieren situeren zich onmiskenbaar boven mijn kin. Ik weet dat en ik pak daar graag mee uit; anders zou de moeder van mijn vrouw zich nooit wagen aan zo’n vlotte uitspraak.

Maar ook mensen die mij iets minder goed kennen, kunnen er niet omheen. Lees verder

Vlaamse fictieschrijvers haten Maartens

echt

Geachte Vlaamse fictieschrijvers,

Neen, dat meen ik. Geachte. Ik acht jullie. Hoog zelfs. Met man en macht produceren jullie jaarlijks eigen kweek van de bovenste plank. Vlaamse mediamakers zijn geen amateurs, het zijn ware parelvissers met een keizerlijke smaak. En vergis u niet: ik heb het niet over één kleine clan die als een eiland met kop en schouders uittorent boven een hoop marginale callboys, matroesjka’s, willy’s en marjetten. Het zit in ons vlees en bloed; het zit in de familie; we hebben het talent in onze eigen thuis, van Bevergem over de Vlaamse velden voorbij de Linkeroever tot diep in zone Stad. Bovendien doet dat succes ook wereldwijd de ronde. Ver voorbij onze landsgrenzen en stille waters is geweten dat jullie geen crimiclowns zijn, maar wel ridders van sterke crimi’s, hilarische (tragi)komedies en aangrijpende dramareeksen. Cordon, ik bedoel, kortom: jullie staan hoog in mijn achting.

Daarom valt het mij zwaar om de vraag om te draaien: waarom achten jullie mij zo laag?

Jullie weten niet waar ik het over heb? Deze week was het nochtans weer prijs, dit keer in een onschuldig ogende sketch uit de topreeks ‘Wat Als’. Een man wordt door een interviewer vriendelijk een vraag gesteld, waarop zijn vriendin abrupt het interview ondebreekt. Scrollen jullie even mee door onderstaande screenshots:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Flashback naar de brainstorm die voorafging aan de ontwikkeling van deze sketch:

-“Een rosse foemp met een rare sjaal en drie tepels”, ja, ja , heel goed! En hoe gaan we die foemp noemen? Mark?

– Neen, Mark is te gewoon, iets te volwassen en zelfzeker ook. ‘Noah’ misschien?

– Neen, te speciaal, te jong ook. Wat denken we van…

Lees verder

Waarop de politie mij uit de kerk escorteerde

In de basisschool in mijn thuisdorp Mol-Donk werd ik ooit eens in straf gezet. Ja, ooit. Dat was memorabel. Ik was een doodbraaf kind. Zo mocht ik ooit op het einde van een schooldag de klas verlaten vóór al mijn klasgenootjes, omdat ik als enige stilletjes aan mijn schoolbank zat. Bijster populair was ik dan weer niet…

Maar die ene keer moest ik dus toch op de strafbank. Ik had tijdens de speeltijd een stokje gegooid naar de grote kastanjeboom om de kastanjes te laten vallen. Een tiental minuten had ik gekeken hoe de andere jongens en meisjes enthousiast de boom bekogelden met alles wat niet vast stond. Ik schraapte al mijn moed bijeen, raapte een twijgje op (rebel, ik) en gooide het naar de boom. Kortom: geradicaliseerd tot en met, maar helaas op het verkeerde moment. De toezichter pikte mij er meteen uit, samen met twee andere delinquenten. In plaats van mijn straftijd in waardigheid uit te zitten, huilde ik de boel bijeen, alsof mij het grootste onrecht was aangedaan. Ik hoor één van mijn celgenoten nog zeggen:”Amai, die heeft het wel erg te pakken.”

Nogmaals, ik was een braaf kind en straf paste hoegenaamd niet in mijn zelfbeeld, zeker als de terechtstelling mij onrechtvaardig leek. Ik vond het (en nu eigenlijk nog steeds) heel onaangenaam, wanneer iemand in een gezagsfunctie kwaad of zelfs nog maar ontevreden is. Zelfs wanneer iemand anders naar zijn voeten kreeg, draaide mijn maag om. Daarenboven was ik ook een beetje een huilebalk, die het drama zelden schuwde, dus neen, echt, ik was niet het hipste kind op de speelplaats.

Houd dat getraumatiseerde kind aan de kastanjeboom in gedachten, terwijl we twintig jaar vooruit springen en de Donkse basisschool omruilen voor een kerk in Heverlee.

Lees verder

Mensen die er voor 1000% voor gaan

oosterbaan

Ik begrijp ze wel, mensen die er voor duizend procent voor willen gaan.

Neem nu meneer en mevrouw Oosterbaan, die destijds te zien waren in ‘Ik vertrek’. Deze realityshow volgde ambitieuze Nederlanders die in het buitenland een hotel, een B&B of (feest!) een camping wensten op te starten. Vaak leek het wel goed te lopen, maar soms liep het toch ook niet helemaal volgens plan. En heel soms liep het gewoon ‘hartstikke’ fout. Lees verder

Maarten gaat (voor de eerste keer ooit) naar een tv-opname

vrt-toren_0

Vroeger, toen ik klein was, wilde ik Tom Lenaerts worden. Meer bepaald wilde ik Tom Lenaerts in de Pappenheimers zijn. Vriendelijk de mensen thuis voor de buis aanspreken vanuit een prachtige tv-studio, waar elke week weer de sfeer goed zit. Pure magie was dat. Het mag daarom verbazen dat ik tot voor kort nog nooit een echte televisieopname heb bijgewoond. Die eer viel mij vorige woensdag te beurt, met dank aan mijn bureaugenote die nog een kaartje over had voor een opname van ‘Mag ik u kussen?’. Eindelijk ging ik deel uitmaken van de wondere wereld van televisie-entertainment; niet vanuit mijn luie zetel, maar vlak bij de bron. Eindelijk zou ik de magie écht meemaken.

Ik heb het nu echt meegemaakt.

’t Viel precies een beetje tegen.

Lees verder

Overleven als onhandige Harry

Ergens is er iets serieus misgelopen. Mijn vader is een hele handige Harry en ook mijn broer kan zijn plan wel trekken met een beiteltjeuh en een hamertjeuh. Bij zoon 2 heeft er evenwel nooit een overdracht van technische zelfredzaamheid plaatsgevonden. Toen mijn meter mij laatst een koffer vol gereedschap overhandigde als verjaardagsgeschenk – een man van dertig moet kunnen klussen in zijn eigen huis-, kreeg ik het kistje niet open. Iedereen lachen, mezelf incluis. Zelfspot is het favoriete werktuig van de dysfunctionele homo habilis. Lees verder

Tragisch letterwoord als merknaam? Gonna have a bad time

Niet zo gek lang geleden ging er een Gentse onderzoeksgroep gebukt onder de naam ‘C.R.E.A.T.I.V.E.’. Waarvoor elke letter stond, ontgaat me even. Dit was alleszins het logo, dat voor zichzelf spreekt.

creative

Jammer genoeg zijn we aan de KU Leuven in hetzelfde bedje ziek. Letterwoorden als Toledo (TOetsen en LEren Doeltreffend Ondersteunen), KONDOR (Kwaliteitssysteem inzake ONDerwijs Ontwikkelen en Realiseren) en het recente COBRA (COöperatief werken aan Reflectie over en Actie in onderwijs, waarbij de nodige Checks en Balances zijn ingebouwd) doen vermoeden dat er een voltijdse stafmedewerker belast wordt met de ontwikkeling van steeds nieuwe afkortingen. Desgevallend stel ik mij graag kandidaat, van zodra deze functie vacant wordt. Ik bedoel maar… COBRA klopt niet eens!

Tragisch

Vandaag spotte ik in mijn thuisdorp een nieuwe knaller van formaat: European Underground Research Infrastructure for DIsposal of nuclear waste in Clay Environment, oftewel Euridice, een Europees project voor de berging van nucleair afval. Sommige afkortingen zijn werkelijk voorbestemd, nietwaar? Toch hoop ik dat deze ‘nomen’ geen ‘omen’ inhoudt. Toegegeven, Euridice bekt best lekker, maar is het wel verstandig om het meest omstreden aspect van kernenergie te koppelen aan een Griekse tragedie? Lees verder

Ben ik zo verliefd op cinema dat ik de bullshit van Kinepolis tolereer?

Ik ben tien jaar en het is feest. Ik mag namelijk drie nachtjes logeren bij mijn favoriete nichtje en neefje in Boechout. Voor een kempenzoon die zelden de zandbodem verlaat, is Boechout (en bij uitbreiding Antwerpen) een ab-so-lu-te wereldmetropool. Trams! McDonalds!! ROLTRAPPEN OVERAL!!!

De laatste avond hebben de tante en nonkel van dienst een verrassing in petto. De autosnelweg op, de afrit af en daar zie ik in de verte de grote letters aan de horizon verschijnen. Cinematijd!

metropolis

Lees verder

Bij de dokter van wacht(en en wachten en wachten)

Ken je die mop van de man met de bloedende vinger? Vandaag was ik de mop. Lachen was dat!

Vorige week was het ook al prijs. Ik sta bekend om mijn scherpe pen, maar mijn aardappelschillertje kan er ook wat van. Rrrrits!

IMG_20150423_164630

Vandaag ging ik wat meer in de diepte. Ik stond op met een onverklaarbare drang om de afwas te doen (op zich al voldoende reden om naar de dokter te snellen). In mijn enthousiasme brak ik een glas, sneed ik mijn pink en kleurde ik het sop dieprood.

IMG_20150502_150110

Na een bijna-appelflauwte en eerstelijnszorg van de vriendin belandde ik zo om 11 uur ’s morgens in de wachtzaal van de wachtpost Oost-Brabant. Helaas, ik zat daar niet alleen. De rest van Oost-Brabant tekende ook present. Lees verder