De tweets die onze leiders óók hadden kunnen uitsturen

@JanJambon

Lees verder

Advertenties

Maarten gaat (voor de eerste keer ooit) naar een tv-opname

vrt-toren_0

Vroeger, toen ik klein was, wilde ik Tom Lenaerts worden. Meer bepaald wilde ik Tom Lenaerts in de Pappenheimers zijn. Vriendelijk de mensen thuis voor de buis aanspreken vanuit een prachtige tv-studio, waar elke week weer de sfeer goed zit. Pure magie was dat. Het mag daarom verbazen dat ik tot voor kort nog nooit een echte televisieopname heb bijgewoond. Die eer viel mij vorige woensdag te beurt, met dank aan mijn bureaugenote die nog een kaartje over had voor een opname van ‘Mag ik u kussen?’. Eindelijk ging ik deel uitmaken van de wondere wereld van televisie-entertainment; niet vanuit mijn luie zetel, maar vlak bij de bron. Eindelijk zou ik de magie écht meemaken.

Ik heb het nu echt meegemaakt.

’t Viel precies een beetje tegen.

Lees verder

Overleven als onhandige Harry

Ergens is er iets serieus misgelopen. Mijn vader is een hele handige Harry en ook mijn broer kan zijn plan wel trekken met een beiteltjeuh en een hamertjeuh. Bij zoon 2 heeft er evenwel nooit een overdracht van technische zelfredzaamheid plaatsgevonden. Toen mijn meter mij laatst een koffer vol gereedschap overhandigde als verjaardagsgeschenk – een man van dertig moet kunnen klussen in zijn eigen huis-, kreeg ik het kistje niet open. Iedereen lachen, mezelf incluis. Zelfspot is het favoriete werktuig van de dysfunctionele homo habilis. Lees verder

Zetten we straks onze regering ook echt in lockdown?

Zetten we straks, wanneer het allemaal voorbij is, onze regering ook een tijdje in lockdown?

Zullen we onze leiders uit de dagdagelijkse gang van zaken plukken en onderwerpen aan strenge verhoren, in het parlement, in de Zevende Dag, online? Zullen we hen echt niet toelaten om rond de pot draaien en dwingen tot volledige transparantie? Zullen wij elke afgelegde verklaring tegen het licht houden en onze leiders confronteren met het nadeel van de twijfel? Zullen wij ook het dreigingsniveau maximaal houden, zolang niet alles geweten is wat er moet geweten zijn over de genomen maatregelen?

Zullen we straks onze journalistieke troepen massaal naar de Wetstraat sturen en dit ten koste van andere berichtgeving? Zullen we hen dan evenveel aandacht schenken, als we dit weekend poezen de wereld hebben ingestuurd? Zullen we dan dagen, weken lang een hashtag #govlockdown voeden? Zullen we op onze beurt aan onze leiders vragen een tijdlang niets meer te tweeten om deze operatie niet in gevaar te brengen?

Zullen we blijven roepen dat journalisten hun pennen moeten blijven aanscherpen? Dat de oppositie op positie moet blijven staan? Zullen we als achterban onze bankzitters achter hun veren blijven zitten? Zullen we het blinde vertrouwen dat we onze regering nu hebben overhandigd, straks met argusogen terug opeisen?

Of toch niet?

Zullen we snel vermoeid worden? Zullen we ons gaan vervelen? Zullen we het toelaten dat de operatie komende winter ondergesneeuwd geraakt met andere actualiteitjes, meninkjes, stellingnaampjes?

Zullen we, sneller dan ons lief is, aanvaarden dat onze regering ‘destijds’ onze hoofdstad heeft bezet zonder daarna volledige transparantie over de besluitvorming en informatie te vragen? Zullen we in de kerstperiode toch genoegen nemen met een black box die ongeopend blijft?

Zal de angst wegebben die onze regering via haar handelen opriep, om vervolgens op te roepen niet in angst te handelen? Zal het ons na een tijd nog kunnen boeien waarom onze medeburgers, onze hoofdstad, ons land een tijdlang in de boeien werd geslagen?

Ik vrees ervoor.

Ik vrees dat we uiteindelijk zullen wegzappen. Dat we de vraag naar transparantie permanent zullen parkeren onder het menu ‘later kijken’. Ik vrees dat de latenightshow BrusselsLockdown nu al sterk heeft ingeboet aan kijkcijfers. Ik vrees dat het een en ander zeer snel te lang gaat duren voor ons. De ADHDemocratie is niet gemaakt voor een terugblik van lange adem. Mediaprofessionals weten dat. Politici ook.

Dàt is mijn grootste vrees.

Een eng idee (poging tot inleving)

In een recent opiniestuk (De Morgen, 14.03.2015) toont Marc Didden zich een groot retoricus. Als reactie op een blogpost die het fenomeen ‘cat-calling’ aanklaagt (Yasmine Schillebeeckx, 07.03.2015), haalt Marc een dozijn stijlfiguren uit de kast om de essentie van Yasmines verhaal te ondersneeuwen. Hij doet dit – en ik beperk mij tot de duidelijkste illustraties -:

Door de boodschap te minimaliseren:

 “Ik las ook hier en daar (…) dat ze wel eens nagefloten worden door bronstige bouwvakkers die ook nog iets als “Ciao bella!” roepen. Hoe erg is dat, zeg?”

“Mag iemand (…) zijn appreciatie voor een persoon van het andere geslacht dan niet te kennen geven via een vriendelijke blik, een appreciërende kleine knik of een klein, bewonderend fluitsignaal?”

“In het algemeen vind ik toch dat (…) de vrouw an sich niet met minder egards benaderd wordt dan andere menstypes.”

Lees verder

9 cd’s die herinneringen oproepen. ’t Is allemaal Korn. En ik drink graag Ovomaltine.

Autosave-File vom d-lab2/3 der AgfaPhoto GmbHHeeft u mij ooit al een beker melk met Ovomaltine zien opdrinken? Dat schijnt een spektakel te zijn. Het recept is ondertussen al wat verzacht om een breder publiek aan te spreken. Een beker Ovomaltine vandaag is niet dezelfde beker die ik als kind naar binnen kapte. Maar dat weerhoudt mij niet om nu nog dagelijks een nieuw gevulde beker op te drinken. Al dekt ‘drinken’ de lading niet. Ik giet zo’n beker telkens in één teug naar binnen. Ik verteer de Ovomaltine niet. De Ovomaltine verteert mij.

Hmmm, Ovomaltine.

Lees verder