Waarom ik nooit premier van België zal worden

hehe

Hij pakt misschien niet goed op foto’s, maar hij mààkt wel goeie foto’s.

Als ik met dezelfde souplesse als mijn schoonmoeder de dingen kon benoemen, was ik allang politicus geworden. Die eer zal mij echter nooit te beurt vallen, want inderdaad, de camera is niet mijn vriend. Niet omdat ik zo’n onaangename verschijning zou zijn, wel omdat ik een eerder… dynamisch gezicht heb. Mijn meest ontwikkelde spieren situeren zich onmiskenbaar boven mijn kin. Ik weet dat en ik pak daar graag mee uit; anders zou de moeder van mijn vrouw zich nooit wagen aan zo’n vlotte uitspraak.

Maar ook mensen die mij iets minder goed kennen, kunnen er niet omheen.

Het is wel alles of niets bij jou, hè.

Aldus de huisfotograaf van de KU Leuven, toen hij een professionele headshot probeerde te capteren voor de wie-is-wie-pagina. Mijn profielfoto was duidelijk zijn Mount Everest. Ook rechtstreekse collega’s vragen soms plots wat er scheelt. Ik stel hen dan gerust: “Niets hoor, da’s gewoon mijn gezicht.” Mijn nieuwe bureaugenote riep vorige maand nog bezorgd:

Nu doet ge’t weer, met uw ogen!

Ook na de werkuren blijft dreigingsniveau 3 van kracht. Een dirigent spoorde ons koor ooit aan om bij een welbepaald nummer vele malen expressiever te zijn, waarop hij verschrikt naar mij draaide:

Jij niet, Maarten, jij bent oké.

Beeldenstorm

Ik hoor je denken: waarom zouden die gezichtsuitdrukkingen zo problematisch zijn voor een politieke carrière?

Kortweg: online nieuws.

Ik daag je uit om één online nieuwsbericht te vinden zonder afbeelding. Het basisdesign van haast elke nieuwssite ter wereld gaat uit van een titel, een beeld en een tekst. Elk nieuwsbericht, groot of klein, belangwekkend of triviaal, bevat en opent zelfs met beeldmateriaal. Ook sociale media teren meer op het visuele dan het louter tekstuele. Zelfs Twitter, dat nochtans lang draaide op 140 tekens per bericht, is ondertussen verworden tot een plakboek vol ingebedde foto’s.

Online nieuws moet gevoed worden met massa’s afbeeldingen. Om dan te vermijden dat bij elk artikel dezelfde pasfoto wordt opgeladen, is er nood aan veel close-ups, liefst met verschillende gezichtsuitdrukkingen. Gelukkig is ook een beeld contextgebonden en moet de fotograaf niet bij elk relletje of elke positieve regeringsmededeling opnieuw op pad gaan. Een serie kiekjes op één persmoment volstaat.

Neem nu onderstaande fotoreeks.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

De premier en de staatssecretaris lijken een sereen gesprek te voeren op een receptie (zie de wijnglazen). Waarschijnlijk praten de excellenties over politiek, maar het kan evengoed gaan over kunst, gezinsleven of haartrimmers. Beide heren hebben een relatief ernstig gelaat, maar ook dat is interpretatie. Zo kan de premier met zijn wijzende vinger de staatssecretaris feliciteren, hem een vraag stellen of een punt duidelijk maken.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Bovenstaande foto moet (zo leert een snelle opzoeking mij) ten minste voor september 2016 genomen zijn. Vorige maand verscheen de foto echter in deze context:

terechtwijzen

De premier die de staatssecretaris zowel letterlijk als figuurlijk terecht’wijst’. Ge-ni-aal! Drie maanden geleden werd dan weer die andere foto van datzelfde gesprek opgevist voor dit nieuwsbericht:

syrië

Hier lijken de twee collega’s eerder een (crisis)overleg op gelijke voet te plegen. Hier is allerminst sprake van een tik op de vingers.

Zo gaat het altijd. Als een politicus zijn slag binnenhaalt, wordt een lachende, zonnige foto uit de database getoverd, waarbij soms recht in de lens wordt gekeken of waarbij vanuit kikkerperspectief naar de triomferende politicus wordt opgekeken. Krijgt de politicus tegenwind, zal hij wegkijken, een vermoeide indruk geven, niet centraal maar eerder perifeer in beeld komen en  letterlijk met zijn handen in het haar zitten. Zo zie je ogenschijnlijk aan het gelaat van een staatssecretaris of hij nu wél of niet succesvol is.

wellesnietes.png

Op zich is daar niets mis mee, al mogen wij nieuwsconsumenten daar soms wel wat bewuster mee omgaan. Het is niet omdat een politicus er bedrukt uitziet in een fotootje bij een nieuwsbericht, dat hij slecht bezig is. En het is niet omdat iemand ietwat ongemakkelijk lacht voor de camera, dat het een oplichter is.

oplichter

En daarom, beste lezers, om die ene, enkele reden zal ik nooit premier van België worden. Een beetje fotograaf hoeft maar vijf seconden lang zijn lens naar mij te richten om gezichtsuitdrukkingen voor een ganse ambtstermijn te verzamelen. Neen, dat zou allerminst goed komen…

Blog001

Blog002

Blog003

Blog004

Blog005

Blog006

Blog008

Blog009

Blog010

Blog011

Blog012

Blog013

Advertenties

2 thoughts on “Waarom ik nooit premier van België zal worden

  1. Ik wou nog iets zeggen over verkeerde paddenstoelen eten maar nee, ik ben sprakeloos!

    Fijne werkweek, ook voor jouw collega’s! Het gaat goed met de KUleuven.

    Wil je deze “Maarten TWEEDE” niet versturen naar Erdogan-land, ze hebben het daar een beetje moeilijk met diploma’s uit Leuven.

    Grtjs.

    ________________________________

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s