Maarten gaat (voor de eerste keer ooit) naar een tv-opname

vrt-toren_0

Vroeger, toen ik klein was, wilde ik Tom Lenaerts worden. Meer bepaald wilde ik Tom Lenaerts in de Pappenheimers zijn. Vriendelijk de mensen thuis voor de buis aanspreken vanuit een prachtige tv-studio, waar elke week weer de sfeer goed zit. Pure magie was dat. Het mag daarom verbazen dat ik tot voor kort nog nooit een echte televisieopname heb bijgewoond. Die eer viel mij vorige woensdag te beurt, met dank aan mijn bureaugenote die nog een kaartje over had voor een opname van ‘Mag ik u kussen?’. Eindelijk ging ik deel uitmaken van de wondere wereld van televisie-entertainment; niet vanuit mijn luie zetel, maar vlak bij de bron. Eindelijk zou ik de magie écht meemaken.

Ik heb het nu echt meegemaakt.

’t Viel precies een beetje tegen.

Onder de omroeptoren

Het liep al mis, nog voor we de studio zelf betraden. Vroeger, toen ik klein was, dacht ik dat alle tv-studio’s van de openbare omroep in die grote omroeptoren gehuisvest waren. Neen, niet erbij, er ín. Ik dacht dat alle tv-programma’s werkelijk in die ene, en dus ook gigantische toren ingeblikt werden. Behalve de Droomfabriek natuurlijk, want dat werd uitgezonden ‘live vanuit het Amerikaans theater‘. Het leek mij weinig kostenefficiënt om Bart Peeters elke week op een vliegtuig naar de Verenigde Staten te zetten, maar ik vond het schitterend dat ze dat klaarblijkelijk toch deden!

Toegegeven, als kind dacht ik ook dat één van de buurjongens kon veranderen in een hond. Ik dacht nogal veel als kind; twee keer nadenken was minder aan mij besteed.

Ondertussen weet ik dat de omroeptoren geen opeenstapeling van studio’s is; ik ben voor mijn werk ook al enkele keren naar de Reyerslaan afgezakt. Eigenlijk heb ik best al wat mediahuizen en redactievloeren mogen verkennen, maar nog meer dan het megalomane VTM-paleis of de überhippe Sanomakantoren, word ik elke keer weer stil, wanneer ik die omroeptoren zie staan.

Woensdagavond was… anders.

Kerkentoren

Geen grote omroeptoren, geen glashelder paleis, wel de ‘Manhattan’ aan de Leuvense vaart. Dat het donker is en stevig regent, helpt waarschijnlijk niet, maar de buitenkant van de studio ziet eruit als een bouwvallige parkeergarage. Het is niet meteen die magische plaats waar hét gebeurt, tenzij die ‘hèt’ natuurlijk iets vies en vunzig zou zijn. Over enkele uren zou blijken dat het dat ook ging zijn.

We wandelen het portaal binnen, waar een meisje aan een tafeltje onze namen doorstreept, zoals dat ook gebeurt bij een lokale quiz in een parochiezaaltje. Even verder mogen we een tijdje wachten en iets drinken in… wel ja, een parochiezaaltje. Lange tafels, lange banken en pintjes in plastieken Pepsi-bekertjes. De bediening is vriendelijk en de briefing duidelijk en hartelijk, maar dit is nog niet die glamoureuze showbizzwereld. Dit is meer ‘onder de kerkentoren’ dan onder de omroeptoren. Vriendelijk en bescheiden.

Televisie, baby!

Voortspoelen naar het moment suprême. Ik en de rest van het publiek zitten klaar, ieder op zijn eigen uitklapstoeltje, in de tv-studio. Hét magische gevoel begint aan te zwellen, want woow, grote camera’s! En woow, mooi decor! Goed, je zit feitelijk in een grote, donkere hangar, maar dit voelt toch al aan zoals het moet voelen. Televisie, baby!

We hebben allemaal oortjes gekregen met een ontvanger. Die moeten we gebruiken, roept een productie-assistent ons vriendelijk toe, willen we iets horen van het nakende spektakel. Ik vraag mij af hoeveel oorschelpen mijn setje al heeft mogen bekoren, maar wat maakt een beetje oorsmeerresidu uit, als je in de TV zit! Ik schakel de ontvanger aan. Het batterij-icoontje telt slechts één streepje. Oei, dat kan niet goed zijn, maar wat maakt het. Alles komt goed. Televisie, baby!

Ik voorzie mijn oren van de oortjes en ik hoor de muziek die al een tijd in de hangar weerklinkt, maar nu langs mijn headset. Nog meer dan het decor teweegbrengt, voel ik me nu echt ‘immersed’. Ik zit niet meer in een hangar met een hoop mensen op uitklapstoeltjes; ik zit in een attractie.

Enter Bart Peeters. Deze keer niet vanuit het Amerikaans theater en ondertussen een beetje grijzer, maar nog steeds BART PEETERS, baby! Voor de eigenlijke show doet hij dienst als publieksopwarmer en dat doet hij op de enige manier waarop hij dat kan: slingerend tussen charme, deugnieterij en hyperkinese. Bart leert ons onze Vlaamse gêne af en tovert ons om in een publiek dat enthousiast en uitbundig kan lachen. Ik zie hem dansen op de set en fluisteren in mijn oor. Bart mag dat. Bart is een meester-tovenaar.

10 uur

Na de opwarming is het tijd voor het echte werk: de tv-opnames. Er is ons vriendelijk gevraagd om geen details over het spelverloop of de deelnemers te spuien op de sociale media, dus beperk ik tot een recensie van mijn gevoel. En dat gevoel zat oorspronkelijk goed. Samen luid applaudisseren, gekke kreetjes slaan en smakelijk lachen met de mopjes, ook al zijn die niet altijd even smakelijk. We zijn hier samen om samen een goede avond te hebben.

En toch… naarmate de avond vordert, wordt het steeds moeilijker om de lach zo luid te laten weerklinken. Op zich zijn de mopjes wel oké, maar het is niet echt mijn soort humor. Steeds meer bekruipt mij een vies gevoel. Ik vind dit geen leuke mopjes; het zijn gemakkelijke, vaak ook vunzige en soms botweg platte seksistische mopjes, waarmee we masaal mee moeten lachen. Het wordt steeds moeilijker. Misschien projecteer ik mijn emotie op Bart, maar plots zie ik ook in de ogen van de presentator de twijfel toeslaan. Is dit nog wel grappig? Of nog: is een familiezender als één wel opgewassen tegen zo’n geconcentreerde lading ironisch seksisme, dat we tot nu toe vooral koppelen aan De Slimste Mens? Hopelijk wordt dit programma pas na 10 uur uitgezonden. Dat is het tijdstip waarop kindvriendelijkheid geen issue hoeft te zijn voor de Vlaamse Regulator voor de Media. Als dit programma voor die symbolische shift wordt uitgezonden, kan de openbare omroep zich ongetwijfeld verwachten aan een postbus vol gele briefkaarten.

Op

Plots werken mijn oortjes niet meer. De batterij is op. De mopjes van de panelleden weerklinken niet meer rechtstreeks in mijn oren. Nu zie ik ze vooral hun mopjes vertellen, nauwelijks verstaanbaar in de verte. De rest van het publiek hoort ze nog wel en lacht.

En plotseling weet ik terug waar ik écht ben: in een grote, donkere hangar samen met een hoop mensen, kijkend naar drie mannen die aan een toog een vrouw met vieze mopjes bestoken. En Bart Peeters. Het kleine beetje magie dat er nog was, is nu samen met de batterij helemaal leeg. Ik verlang terug naar mijn luie zetel; ik wil dit programma liever bekijken vanonder een fleece dekentje. Vanop mijn uitklapstoeltje lijkt dat plots veel leuker. Dààr speelt de magie zich af.

Bestaat die magie eigenlijk wel? Neen, magie bestaat niet. Of ja, ze bestaat wel, zoals een regenboog bestaat. Je ziet ze, maar je kan er niet naartoe. Het is magie, maar enkel vanop een afstandje. Met een beeldbuis ertussen of minstens een headset. Anders verdwijnt ze.

Of ja, ze bestaat wel, voor zover ik ze toelaat te bestaan. Tot nu dacht ik dat de term ‘temporary suspension of disbelief‘ enkel voor fictie was. Niet dus.

Of ja, natuurlijk bestaat magie. Échte magie zelfs. Alleen heet die magie voor mij niet ‘Mag ik u kussen?’. Geef mij maar gewoon Bart Peeters. Liefst nog op een podium met een muzikaal gezelschap rond hem, of als publieksopwarmer. Of bij de Sint op bezoek of naast Hugo in eender welke format. Bart is surreëel. Een droomfabriek op zichzelf. Ja, magie bestaat. En soms heet die Bart Peeters.

Epiloog

Of ik nog Tom Lenaerts wil worden? Tuurlijk wel. Liefst nog elke dag opnieuw bij mijn collega’s in de Parkstraat. Alleen ben ik daar geen presentator en zij geen publiek. We zijn het allemaal tegelijk. Een zot hoopje Tom Lenaertsen. Zonder camera’s.

Advertenties

One thought on “Maarten gaat (voor de eerste keer ooit) naar een tv-opname

  1. Zaaaalig stukje. Jij kan echt wel knap schrijven, op vele verschillende niveau’s. Ik heb er van genoten op deze zondagochtend! Ja, daar wordt een mens blij en dankbaar van! Fijn. Grtjs, voke. Date: Sat, 30 Jan 2016 13:03:44 +0000 To: jancorten@hotmail.com

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s