Ben ik zo verliefd op cinema dat ik de bullshit van Kinepolis tolereer?

Ik ben tien jaar en het is feest. Ik mag namelijk drie nachtjes logeren bij mijn favoriete nichtje en neefje in Boechout. Voor een kempenzoon die zelden de zandbodem verlaat, is Boechout (en bij uitbreiding Antwerpen) een ab-so-lu-te wereldmetropool. Trams! McDonalds!! ROLTRAPPEN OVERAL!!!

De laatste avond hebben de tante en nonkel van dienst een verrassing in petto. De autosnelweg op, de afrit af en daar zie ik in de verte de grote letters aan de horizon verschijnen. Cinematijd!

metropolis

Vergis u niet, Mol had vroeger ook een bioscoop en best nog een mooie ook. ‘De Rex’, verstopt in het hart van Mol-Centrum, telde twee zalen. Zaal 1 was een waar theater, inclusief gigantisch balkon. In de tweede zaal – toch een flinke acht meter breed – werden intieme, scènes opgeluisterd door het geratel van de projector. Trouwens, mijn grootvader maakte vroeger filmpjes over het reilen en zeilen van Mol, die voor de film werden vertoond. Regionale televisie avant la lettre. Net zoals elk Mols bouwwerk met enige architecturale of historische waarde, is ook de Rex helaas niet meer. In een betonnen costa zonder kust is geen plaats voor lokale identiteit, zo blijkt.

De Metropolis in Antwerpen is evenwel andere koek. Neonletters, fonteinen, rode lopers, en huizenhoge affiches. Dit is glitter. Dit is glamour. Dit is overdadig, decadent, jaren ’90 en honderd procent Hollywood. In 1995 klopt Amerika meer dan ooit. De Metropolis is een snuifje Amerikaanse droom in eigen land.

Hier is geen sprake van anderhalve cinema met afgebladderde zetels en één moedige ambtenaar die zowel de kassa, de cafetaria als de films draaiende houdt. De Metropolis beschikt over uitgebreid, professioneel personeel en telt maar liefst twintig piekfijn verzorgde zalen, waarin die avond onder meer de absolute topper ‘Die Hard with a Vengeance’ en de absolute flopper ‘Waterworld’ draaien. Vergeet evenwel niet dat ik tien ben en mijn neefje acht, dus wordt het ‘Operation Dumbo Drop’, een film waarvan hoofdrolspeler Denis Leary vandaag alle betrokkenheid ontkent. Olifanten en parachutes dus: topavond!

dumbo

Voortspoelen naar 2015. Dit jaar word ik dertig, maar ik sta te springen als een kind voor een olifant met parachute. Deze avond ga ik naar de langverwachte ‘Mad Max, Fury Road’ kijken, zeg maar ‘Waterworld’, maar dan zonder water. Ik ben niet cinefiel genoeg om eerst de voorgaande films met Mel Gibson te doorploeteren, maar ik weet wel dat die überhaupt bestaan en dat de regisseur van de nieuwe film dezelfde is. Dat diezelfde regisseur ook ‘Babe, pig in the city’ regisseerde, is dan weer wel nieuw voor mij. Eerlijk is eerlijk: de trailer was voor mij meer dan voldoende reden om een avondje Kinepolis te organiseren in Leuven.

miller

Hoewel.

Het zal de leeftijd zijn. Ik word dit jaar dertig; de Kinepolisgroep achttien. Beide leeftijden dragen de schijn van verandering met zich mee. Veroudering impliceert echter niet volwassenwording. Steeds minder ga ik naar de Leuvense Kinepolis, voorheen de ‘Supercity’, en steeds vaker is het bioscoopbezoek een wake-up call. De Amerikaanse droom werkt niet meer zoals in de jaren ’90. De overdadige postergalerijen hebben plaats gemaakt voor steriele, grijze platen met ingebedde televisiewanden. De Kinepolis is een kille, lege doos, een buitenaards ruimteschip, dat pal in het centrum van Leuven is geland, er elk jaar een heel klein beetje anders uitziet en gerund wordt door een handvol jobstudenten.

Beneden aan de trap staat een standje dat kleine zakjes popcorn uitdeelt. De popcorn smaakt naar Coca Cola. Dat is geen metafoor. Coca Cola heeft popcorn gemaakt die naar cola smaakt. Bovenaan de trap staat een vuilbak, gevuld met kleine zakjes popcorn. Ook ik gooi mijn gratis zakje gezwind weg. De kaartjescontroleur (jobstudent) lacht. Wie houdt hier wie nog voor de gek? Doorgedreven kapitalisme verbindt ons nog enkel in de vervreemding die we bij elkaar herkennen. Over cinema gesproken.

En toch doe ik er aan mee. Aan het ticket van tien euro, exclusief toeslag voor lange films of 3D-prenten. Aan de verplichte passage langs de snoep- en drankwinkel. Aan het kleine flesje plat water dat je daar koopt voor vijf euro. Aan het twintig minuten durende reclameblok, waarbij een briljant marketeer gedacht moet hebben dat – nog twaalf minuten – aftellen helpt om – nog acht minuten – het draagvlak bij een ongeduldig publiek – nog vier minuten – te waarborgen. Eén van de reclamespots benadrukt de kracht van lokale verankering in bioscoopreclame. Dat wist mijn grootvader een halve eeuw geleden ook al.

Een bioscoopervaring kan je dit allang niet meer noemen; hoogstens een slechte gewoonte. Of is dat te eenvoudig? Maak ik dan niet bewust de keuze om telkens weer die kille, dure stadskanker binnen te wandelen? Ja, dat doe ik. Want ik wil die film zien. Ik wil Mad Max zien en wel op een groot scherm met luid geluid. En ondanks alle bagger biedt Kinepolis mij precies dat. Bovendien is Kinepolis zo goed als de enige aanbieder van mainstreamfilms in de omgeving. Kinepolis weet dat.

Vanavond, echter, liep het zelfs daar fout. Na twintig minuten Mad Max valt beeld en geluid uit. Na een vijftal minuten wordt de film hervat om niet veel later weer stil te vallen. Na de pauze viel eerst het beeld weg en vervolgens ook weer het geluid. Perte-totale en dus kwamen de twee jobstudenten van dienst de volle zaal braafjes briefen. Technische problemen, film gaat niet door, ter compensatie twee Kinepolistickets voor iedereen en graag tot een volgende keer. Gedwee neem ik mijn twee filmtickets in ontvangst. De andere filmliefhebbers ook. Niemand uit de bomvolle zaal protesteert. Geen boegeroep, geen ‘onaanvaardbaar!’, niemand komt er ook maar op om zijn geld terug te vragen aan de jobstudenten. Misschien, net omdat het jobstudenten zijn. Zij zijn niet van Kinepolis; zij zijn een stel snotneuzen die ook maar gewoon iets willen bijverdienen. Zij kúnnen de projector niet herstellen, want een vaste mecanicien is er ook al niet. Het heeft geen zin om moeilijk te doen. Georganiseerd fatalisme. We zijn allemaal voorwerp van hetzelfde systeem. Iedereen weet dat en Kinepolis weet dat wij dat weten.

En dus zit ik nu met twee ‘sorry vouchers’. Ze lonken naar mij. Ze beloven mij iets. Twee films. Topkwaliteit. Bioscoopervaring! Het is confronterend. Ben ik zo verliefd op mainstream cinema dat ik de bullshit van Kinepolis keer op keer tolereer? Het hoeft precies niet meer voor mij. Misschien denk ik er morgen weer anders over en verval ik in mijn oude gewoonte. Maar nu heb ik geen boodschap aan sorry vouchers. Ze gaan de vuilbak in.

Als ik echter iemand kan plezieren met twee gratis tickets, hieronder vind je de codes die je kan gebruiken om je plaatsje online te reserveren. Je moet ze wel gebruiken vóór 24 december 2015. Dan komt immers de sorry van Kinepolis te vervallen.

IMG_20150517_014759

Advertenties

3 thoughts on “Ben ik zo verliefd op cinema dat ik de bullshit van Kinepolis tolereer?

  1. Volgens mij heeft Kinepolis Leuven preventief zo’n stapeltje sorry-vouchers klaarliggen… Al die keren dat ik al naar een andere Kinepolis (meestal Hasselt) geweest ben, nooit problemen gehad. In Leuven is dit bij mijn weten al de tweede keer dat zoiets gebeurt. Tijdens de tweede Hobbit Night was de 3D-projector opeens stuk toen we aan film 2 gingen beginnen. Gelukkig hebben we hem toen nog in 2D kunnen zien (dus eigenlijk win-win situatie voor mij: geen hoofdpijn achteraf + gratis sorry-voucher). Jouw situatie is wel nog een pak vervelender…
    Als je echt niet meer in die tickets geïnteresseerd bent, wil ik er altijd met Wouter de nieuwe Jurassic Park mee gaan zien deze zomer 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s