Miscommunicaties bij de Frietchinees

frietchinees

Neen, zo erg als mijn nazi-imitatie bij Frituur ’t Atomium was het deze keer niet.

Gisteren was het vrijdag. Vrijdag is frietdag. Mijn favoriete frituur in Leuven (Frituur Sportcentrum bij Bart en Laura) was dicht, dus week ik uit naar mijn goede vrienden van frituur Bim Bam.

Frituur Bim Bam is de frietchinees van Leuven. De flietjes (één Chinees uitspraakmopje moet je me vergeven) zijn best oké, maar de communicatie loopt soms wat stloef (oké, twee mopjes dan). Een klein jaar geleden is het eens misgelopen met mijn bestelling en ik geef schromelijk toe dat ik toen mijn geduld wat heb verloren. Honger hebben, reeds betaalde frietjes niet krijgen en mekaar niet verstaan vormen een gekruide cocktail. Het zal vast niet, maar sindsdien lijken Bim en Bam (zo zullen man en vrouw dan wel heten, niet?) telkens weer te verstijven, wanneer boze, grote Maarten binnenwandelt. Misschien wou ik daarom gisteren overcompenseren.

Het is aan mij. Bim staat aan de kassa. Vol goede wil articuleer ik heel duidelijk:

– Goeiedag, voor mij een normAle friet, met mayonAIse en een satÉ.

– Voor meenemen of hier opeten?

– Voor mee te nemen.

– Vijf euro zeventig, alstublieft.

Ik draai het om. ‘Zeven euro vijftig’, gonst het in mijn hongerige, draaierige hoofd. En galant dat ik ben, doe ik altijd mijn best om zo gepast mogelijk te betalen. Ik heb geen briefje van vijf, dus rits ik een briefje van 20 uit mijn nieuwe portefeuille. Ik zie niet dat er in dat briefje nog een tweede briefje verfrommeld zit. Die nieuwe portefeuille is trouwens een kerstkadootje van mezelf. Heel coole gadget voor bankkaarten en briefjes, maar helaas geen plaats voor munten. Daarom verzamel ik tijdelijk mijn muntjes in zo’n plastic zakje voor papieren zakdoekjes. Ik ben traditiegetrouw behoorlijk verkouden rond kerst en nieuw. Ik peuter een muntstuk van 50 cent en een stuk van 2 euro uit het zakje, hetgeen zeer moeizaam verloopt. Op de toonbank: €42,50. Te betalen: €5,70.

Bim verstijft. Ze kijkt nog eens naar mijn rekening en dan terug naar mijn genereuze bijdrage. In haar beste Nederlands zegt ze:

– Euh…

– Ah oei, ja, dat klopt natuurlijk niet, haha!

En ik steek het tweede briefje van 20 zenuwachtig terug weg in mijn coole portefeuille. Op de toonbank: €22,50. Nog steeds te betalen: €5,70.

Bim staart nog steeds vertwijfeld naar het geld.

– Eeuhh… Vijf euro… zeventig…

-…Ah oei, nee, dat is nog steeds fout, haha! Ik ben er helemaal niet bij vandaag, hahaha!

Nerveus frommel ik de muntstukken terug in mijn plastic zakje voor papieren zakdoekjes (wat niet goed lukt; die zakjes zijn duidelijk niet gemaakt om dingen terug in te steken) en ik zoek naar een muntstuk van één euro, er rotsvast van overtuigd dat ik zo de financiële transactie zal vereenvoudigen:

– Nee nee, het komt wel goed. Een momentje, hoor, haha! En niet vergeten: SALZ AUF MEIN FLIT’N, hè! HAHA! Oei nee, da’s misschien dubbel racistisch. Maar jij verstaat me toch niet, hè. Nee, nee, wacht, je Moet Bam er niet bij halen, hoor. STEHEN BLEIBEN! Allez, nee, euh ,haha! Jij wilt gewoon je vijf euro zeventig. Zo gaat dat, hè. Tit forTat bei Bim und Bam, hè. HAHAHA! Ik bedoel, je verdient dat, hè. Je hebt het verdiend. Jullie mogen ook leuke kerstkadootjes kopen, hè. Enfin, volgend jaar dan. Bling bling voor Bim en Bam. HAHA! Nee, Maarten, nee…

Ik leg het tweede briefje 20 euro terug op de toonbank. Ze hebben het verdiend. Huilend en hongerig verlaat ik de frituur. Bim en Bam kijken mij na, elkaar angstvallig omhelzend.

Neen, zo is het niet gelopen. Even terugspoelen…

– Eeuhh… Vijf euro… zeventig…

-…Ah oei, nee, dat is nog steeds fout, haha! Ik ben er helemaal niet bij vandaag, hahaha!

Nerveus frommel ik de muntstukken terug in mijn plastic zakje voor papieren zakdoekjes (wat niet goed lukt; die zakjes zijn duidelijk niet gemaakt om dingen terug in te steken) en ik zoek naar een muntstuk van één euro, er rotsvast van overtuigd dat ik zo de financiële transactie zal vereenvoudigen.

Ik vind het muntstuk van één euro en leg het bij op de toonbank. Bim kijkt nog eens strak naar het tentoongestelde geld en ook een beetje naar mijn plastic zakje voor papieren zakdoekjes vol munten. Zou ze schrik hebben voor een verkoudheid? Ogenschijnlijk met tegenzin neemt ze het geld en geeft mij het wisselgeld terug. Fioew. Alles komt in orde. Ik zet mij aan een tafeltje. Bim zet de tv aan. Jimmy B verschijnt op het scherm en knalt met zijn hit ‘Ik ben een vent’ door de luidspreker. Absurdistan bij frituur Bim Bam en oorlog in het hoofd van Maarten.

Jimmy B is nog niet uitgezongen en Bam roept mijn bestelling al af:

– Normale friet, mayonaise, saté?

– Ja!

– Zout op frieten?

-… Ja. Graag ja.

..

.

.

Ja.

.

.

…zout…

.

.

.

Salz, zoals ze in Duitsland zeggen…

.

.

Advertenties

2 thoughts on “Miscommunicaties bij de Frietchinees

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s