Welcome to Jurassic Park, oftewel het archief van onze faculteit

jp

Vandaag mocht ik nog eens naar de archieven van de faculteit. Ik vind naar de archieven gaan heel erg leuk. Om dat ten volle te begrijpen wil ik u, de lezer, vragen om onderstaand muziekje even op te zetten.

Jurassic Park was een computerspelletje op de Super Nintendo. Enfin, spelleTJE… als kind had ik een kleine acht jaar en een ‘walkthrough’ nodig van het toen nog ontluikende internet om dat rotspel uit te spelen. Schitterende tijd was dat. Dankzij dit spel heb ik leren vloeken, droom ik nu nog af en toe koortsachtig van dinosaurussen in geblokte 3D en had het intussen ter ziele gegane Videoland best een belangrijke inkomstenbron in mij gevonden als fervente spelletjeshuurder.

‘Jurassic Park’ bestond uit twee spelomgevingen: het Juraïsche park zelf in third-person-modus en de binnenkant van diverse gebouwen vanuit het first-person-perspectief, zoals te zien in het filmpje. Inderdaad, geblokt dus. Maar de dino’s waren niet de (enige) reden waarom ik het in die gebouwen bijna in mijn broek deed. De gebouwen waren post-apocalyptische doolhoven van duistere kamers, krakende klapdeuren, verlaten gangen en (weliswaar onwaarschijnlijk nette) liften. Het engste wat je kon overkomen, was verdwalen met steeds minder dino-doodmaak-munitie op zak*. Lift na lift. Verdieping na verdieping. Oh God, die liften.

In mijn kantoor stonden nog een tiental dozen papierwerk van mijn voorganger en die mocht ik deze namiddag met de secretaresse naar het archief rijden. Ik heb een voormiddag lang zitten popelen op het puntje van mijn stoel en toen was het zover: ik mocht mij een weg banen door ‘Social Science Park’! En dat ging als volgt:

Welcome to Social Science Park!

Langs de klapdeuren van de communicatiegang (ze kraken niet) nemen we de lift van de vierde naar de derde verdieping. We banen ons een weg doorheen het Centrum van Politicologie, alwaar we ontsnappen aan enkele beruchte politicosaurussen. Vervolgens passeren we de klapdeuren van het Instituut voor de Overheid; een verlaten gang waar ik nooit kom,… tenzij ik naar de archieven mag. Spannend!

Na nog een klapdeur roepen we een tweede lift. De lift spreekt ons aan in Amsterdamse tongval: ‘derde verdieping’. De deuren gaan dicht, de secretaresse draait een speciale sleutel in de liftwand, zodat we het min-één-knopje kunnen indrukken. Span-nend!

De lift (overigens de enige lift in de faculteit met uitklapbankje) gaat naar beneden. De lift stopt en spreekt ons toe: verdieping min één. De lift zegt het niet; ze lijkt het te vragen. Verdieping min één? Werkelijk? De deuren gaan open. Een kille duisternis gaapt ons aan. Ik schijt in mijn broek, zo spannend!

Snel knippen we de lichtschakelaar aan en duwen we ons karretje met kartonnen dozen de kelder in. Om de hoek doorkruisen we een lange, post-apocalyptische gang, compleet met defecte lampen, kapotte bureaustoelen, lege dossierkasten en hier en daar een kaft met een hoog Koude Oorlog-gehalte (overigens de bestaansreden van onze faculteit, zo wordt gefluisterd). De gang is lang en helt naar beneden. Haast glijden we de nucleaire schuilkelder van de campus in.

Na een laatste klapdeur zijn we er eindelijk. Het archief. De versteende nier van een verstopt academisch organisme. Een dozijn rekken en kasten, gevuld met tientallen dozen, gevuld met honderden kaften, gevuld met tonnen papier, en dat alles ommuurd door vier afbladerende wanden. Achterin is er nog net een klein plaatsje vrij. Doos per doos draag ik mijn ex-collega ten grave in dit verborgen mausoleum. Verder dan dit kan ik hem niet verwijderen van zijn kantoor dat ik sinds kort het mijne noem.

Het is voorbestemd; de dozen passen nog net in het vrijstaande rek. Oef. Missie geslaagd. Terug naar boven, naar de buitenlucht, dit kille doolhof uit. Dàt is echter het enge deel. Vanaf nu kan het alleen maar mislopen.

*Eigenlijk was het engste wat je in dat spel kon overkomen, een systeemfout, waardoor je niet meer kan bewegen. Want dan moest je de computer uitzetten. En Jurassic Park had geen save-knop. Jurassic Park moest je in één ruk uitspelen. Weinig leuk wanneer je na een spelsessie van zes uur de uit-knop moest indrukken.

Advertenties

2 thoughts on “Welcome to Jurassic Park, oftewel het archief van onze faculteit

    • Ik zit plots in een ander tijdscontinuüm: 12 december 2014 om 00:44!!!! en waar is 11 december gebleven, 23:44? Nu wordt het toch nog griezelig!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s