Frieten, nazi’s en sociale kluchten

themeparkSoms onderga ik mezelf. Soms voel ik dat ik dingen ga zeggen. Domme dingen. En dan denk ik: “Neen, niet doen. Neen! Oh lieve God, doe het niet!!!” Intern verzet in een fractie van een seconde. Tevergeefs.

Het is een roetsjbaan van sociale contacten. Je zit vast in het karretje dat stilletjes omhoog wordt getrokken [KLIM]. Je onderbewustzijn schreeuwt het uit. Instinctieve alarmbellen proberen je duidelijk te maken:’Kerel, je gaat de dieperik in! Slecht plan! Annuleer! Annuleer!!’ En dan ga je aan een rotvaart naar beneden [VAL]. Alleen is het daarna weer helemaal aan jou. Het bochtenparcours van de roetsjbaan stippel je zelf uit en dat in real-time. Dan probeer je te redden wat er te redden valt [BOCHTEN]. Opnieuw: tevergeefs.

[KLIM]

Neem nu het nazi-incident in Frituur Atomium te Mol. Inderdaad: nazi. Het begon nochtans zo onschuldig. Zo eenvoudig. Zout, vroeg ze. Ja, zei ik. En toen liep het helemaal fout. Bij seconde één wist ik dat dit slecht ging aflopen, maar de film was al aan het draaien. Ik moest erdoor.

Zout, vroeg ze. Ja, zei ik. Je moet weten: vroeger was ik een schuchtere, verlegen tiener. De wekelijkse opdracht was vriendelijk lachen naar moeder en dochter achter de toog van de beste frituur van de Kempen en verder niet te veel oogcontact hebben met de andere klanten. Oh, en vooral ook hopen, hopen, hopen dat niemand bewust probeert voor te kruipen. Ik zou toen gewoon verbijsterd toegekeken hebben. Voorkruipen deed gelukkig niemand. Misschien voelden ze al aan dat er meteen een rasechte nazi zou uitbarsten…

Zout, vroeg ze dus. Met al dat spetterend frietvet, de keuvelende medeklanten en JOE FM door de boxen zei ik luid genoeg: JA. Maar schuchtere ik was wat verschoten van mijn eigen autoritaire toon. Dus mompelde ik, terug verlegen maar vol goede wil: ‘Ik bedoel, ja graag.’

[VAL]

De frietvrouw keek op, ze had mij kennelijk niet verstaan en vroeg: ‘huh?’ Ik had toen gemoedelijk nee moeten schudden van ‘nee , laat maar; ’t is goed zo.’ Maar ik volhardde tegen beter weten in en vervolgde:

‘Ja, ik bedoel zo van, è, niet zo van, allez… (zet zich recht (oh God, ja, ik zette mij recht)) SALZ AUF MEIN FRIT’N!!’

En toen was alles stil. De radio viel uit, het frietvet stopte met koken, de klanten staarden mij aan en de frietvrouw liet het zoutvat vallen. Het schelle geluid van de ijzeren pot op de vinyl vloer van de barak werd enkel overstemd door het koor in mijn hoofd. Een meerstemmig koor, in oneindige herhaling. De original soundtrack op mijn sociale ground zero. Einde.

[BOCHTEN]

Neen, zo is het niet gelopen. Even terugspoelen…

…AUF MEIN FRIT’N!’ Deze keer had de frietvrouw mij wel gehoord. Ze deinsde een beetje terug, keek mij argwanend aan en zei op een ongemakkelijke, sussende toon: ‘Ja, ja…’ terwijl ze het gevraagde SALZ AUF MEIN FRIT’N strooide. Verbijsterd door mezelf waren mijn woorden plotsklaps op. Er was simpelweg geen munitie meer voor bochten. Ik had alles ingezet op de nazi, helaas. Ik betaalde, nam de frietjes in ontvangst, knikte haast onopgemerkt en droop af. Neen, de radio viel niet uit en neen, de klanten hadden mij niet in het vizier. Maar het koor was er wel. Onvermijdelijk. Onverbiddelijk. Ik neuriede stilletjes mee… Net zoals dat ik deed bij het spastenvoorval. En het Sophie-voorval. En het gelukkige verjaardag-voorval. En het vice-decaanvoorval. En…

Advertenties

4 thoughts on “Frieten, nazi’s en sociale kluchten

  1. Pingback: Miscommunicaties bij de Frietchinees | Maarten TWEEDE

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s