Het taboe van het online datingprofiel (ja, ik heb er één)

Ja, ik heb een online datingprofiel*. Het is haast een bekentenis.

Drievoudige zwijgplicht

Zeggen dat je een online datingprofiel hebt, is toegeven dat het je via de reguliere kanalen niet lukt. Maar wat zijn die reguliere kanalen? Ik ben niet die hippe kerel die tijdens de weekends van ’s avonds laat tot ’s morgens vroeg staat te shaken op de dansvloer. En als ik mij al eens aan een danspasje waag, is dat doorgaans geen uitnodigend zicht.  Op café ga ik ook niet zomaar iemand uit het niets aanspreken; dat dat sommige mensen daadwerkelijk lukt, tart bij mij alle verbeelding. Wat collega’s betreft, mochten zich daar al opportuniteiten stellen, zweer ik bij het principe ‘Don’t dip your pen in the company ink.’ Nieuwe hobby’s, nieuwe mensen, zegt men ook wel eens. September is wat dat betreft een vruchtbare maand (Bonjour à tous!), maar ik snijd nu ook niet elke week een nieuwe hobby aan. En in mijn überbezigheid, het legendarische popkoor dat ik voor een keer niet zal benoemen, kan ik nu eenmaal niet één voor één alle zangeressen gaan lastigvallen. Ja, dan wordt het stilaan moeilijk, niet?

Zeggen dat je een online datingprofiel hebt, is ook toegeven dat je stilaan een beetje wanhopig wordt. Al mag dat niet uitgesproken worden, zelfs niet op de datingsite zelf. Neen, ook daar moet je zelfzeker zijn, een rots in de branding, stevig in je schoenen, doen alsof je het eigenlijk niet nodig hebt, dat datingprofiel. Neen neen, we zijn niet superhard op zoek naar dat ontbrekende puzzelstukje in ons leven, maar het zou wel mooi meegenomen zijn. Het zou zelfs zo mooi meegenomen zijn dat we er geld voor op tafel willen leggen. Maar wanhopig? Neen, dat zijn we niet.

Zeggen dat je een online datingprofiel hebt, impliceert ten slotte ook dat je nog niet in je opzet bent geslaagd: nl. iemand vinden op dat profiel. Dat is dus een dubbel taboe. Je hebt je niet alleen gestort op de online dating scene; tot nu toe is er ook nog niets uit gekomen.

Huisje, tuintje,…

Zeggen dat je een online datingprofiel hebt, niemand doet het. Maar het gebeurt wel, getuige daarvan de goed gevulde ‘kaartenbak’ van de datingsite. Maar ja, het staat nu eenmaal niet om daarmee uit te pakken, als je collega’s en vrienden één voor één in een secure relatie zitten met huisje, tuintje, kindje en huisdier. Want ja, dat zijn ze bijna allemaal. En natuurlijk vertellen die over de fratsen die plaatsvinden tijdens hun gezellig samenzijn; kan je ze het kwalijk nemen? Het probleem is dat de onzekere, ietwat beschaamde vrijgezel daartegenover geen verhaal kan plaatsen. “Onze Jos heeft gisteravond zijn eerste stapjes gezet!” “Oh, leuk, ik heb gisteravond nog wat gebladerd door de kaartenbak.” Neen, zo werkt het dus niet.

Vertraging

Is deze post nu één groot zelfbeklag? Mja, misschien een beetje wel. Alleen zijn is niet altijd even plezant. Maar dat daar nooit over gesproken wordt, maakt het nog net een klein beetje erger. En neen, ik heb daar geen oplossing voor. Ik ben zelf ook niet geneigd om in de koffiekamer op het werk te gaan vertellen over mijn relationele status.

Dat is misschien wel het voordeel van een bezoekje aan een datingsite. Dan wordt ineens heel zichtbaar dat je absoluut niet de enige bent die nog heimelijk op zoek is naar dat ontbrekende puzzelstukje. Dat je absoluut niet de enige bent die nog niet alles voor mekaar heeft sinds de adolescentie. Dat je absoluut niet de enige bent waarbij niet alles volgens plan is verlopen. Vertraging te bepalen. We staan met velen te wachten op het perron, maar we zeggen mekaar geen woord. We hopen vooral dat die trein er snel komt.

P.S.: Wel oppassen met online profielen…

* Nee, ik ga echt niet linken naar mijn eigen datingprofiel. Zoveel eergevoel is er dan nog net wel ;-).

Advertenties

5 thoughts on “Het taboe van het online datingprofiel (ja, ik heb er één)

  1. vorm/inhoud= inderdaad weer heel goed. Des te meer er zich ‘outen’, des te kleiner het taboe, niet waar.(nee, ik niet, maar zeg nooit nooit)

  2. Ik zal een niet-Corten-reactie aanmaken anders met wat ik op facebook dacht op te merken:
    Is er ook niet ergens een “middenniveau” voor de schaamte? Ik heb er eentje uit nieuwsgierigheid aangemaakt op een betalende site een paar maand geleden, doch ik betaal er niet voor (dat maakt de dienst geheel onnuttig voor die bepaalde site, trouwens). Ik zou mij méér sociaal schamen als ik het zou hebben aangemaakt én er voor zou hebben betaald. Want àls het mij wordt gevraagd wat ik er over denk, dan zeg ik het er meteen bij zoals je zus meteen toevoegde “allez, IK doe dat niet he”, maar dan in aangepaste vorm: “allez, ik betààl daar niet voor he!”
    Daarbij komt dan misschien nog ook nog het genderverschil: vrouwen zouden zich moeten gedragen alsof zij te kiezen hebben (gezien een man nog altijd zoveel mogelijk aan verspreiding moet doen vanuit de natuur, om het plastisch uit te drukken), dus ik zou denken dat dat mogelijk een ànder soort schaamtegevoel is dan een man voelt. Ik wil (en kan) niet zeggen of dat groter of kleiner is, maar ik denk toch wel zeker ànders.

  3. Ik heb dat ook gehad 🙂 En zelf eens voor betaald. Want zonder te betalen kon je toch niet veel doen.
    Ik had er dan wel in het begin geen foto op staan. Uit schaamte. En ook omdat mijn foto’s misschien niet bevorderlijk waren geweest. Eén mini date gehad. Was wel ok. Maar wil dan juist het toeval dat ik dat weekend op café ging 😉
    Dat taboe mag echt wel eens verdwijnen. Zo’n site is gewoon een van de manieren om mensen te leren kennen. Past toch perfect bij de moderne maatschappij.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s