SPOILER ALERT: Waarom ik de derde Batmanfilm de zwakste van de drie vond.

Het moet me van het hart: ik kwam zwaar teleurgesteld uit de cinemazaal gestrompeld. De film van 2012 waar ik anderhalf jaar op heb afgeteld, heeft de hoge verwachtingen niet kunnen inlossen. Weg enthousiasme. Hallo leegte van de dagdagelijkse realiteit. Oké, da’s overdreven, en de film was ook geen ramp; ze overleeft nog steeds met gemak draken als Iron Man en Toby Maguire’s Spiderman (de nieuwe Spiderman kan ik wel pruimen). Waar knelde het schoentje dan? Wel… (en, beste collega die doctoreert in de filmstudies, vergeef mij het vulgariserende gebruik van talloze vaktermen)

SPOILER ALERT!!!

SPOILER ALERT!!!

DRIEMAAL SPOILER ALERT!!!

Te veel, te snel

De grootste zwakte van The Dark Knight Rises is dat Nolan in tegenstelling tot Batman Begins te weinig de tijd neemt om verhaalelementen uit te werken. Dat Bruce Wayne pijlsnel uit zijn depressie en in zijn Batmankostuum schiet, kan ik nog plaatsen in een hypomane vlaag van onbezonnenheid of roekeloze overmoed.

Maar dat Bruce plots onder de lakens kruipt met één van zijn kaderleden, Miranda, en zo Rachel Dawes verloochent, kan er bij mij maar moeilijk in (wel… misschien…). Ook het magische herstel van zijn gebroken rug gaat te snel (ook de ‘5 month jump’ was voor mij moeilijk verteerbaar) en de romance tussen Batman en Catwoman is te weinig uitgewerkt, waardoor de uiteindelijke happily-ever-after geloofwaardigheid mist. Zelfs voor het epische eindgevecht tussen Batman en Bane trekt Nolan maar weinig tijd uit. Heeft hij te veel willen doen in één film? Misschien, maar net als Batman lijkt de regisseur wat gehaast, wat roekeloos, wat onvoorzichtig.

Flat characters

In Batman Begins en vooral The Dark Knight waren er simpelweg geen flat characters. Elk personage, al kwam die maar 7 seconden in beeld, was geloofwaardig en ontlokte een gevoel van begrip, ja zelfs empathie. Van de labiele handlangers van de Joker tot de corrupte flikken uit het korps van rechercheur Gordon: elk personage was echt.

Niet in The Dark Knight Rises, waar er een pak meer stereotiepe karikaturen naar voor treden. Het corrupte, ietwat verwijfde kaderlid Daggett, de angsthaas-rechercheur die tegen het einde van de film alsnog de plicht hoort roepen (en dat overigens bekoopt met zijn leven),… zelfs Lucius Fox ziet er maar ‘plattekes’ uit en dr. Jonathan Crane – in de eerste film nog een niet onbelangrijke speler – komt weer even op de proppen als rechter van het volk, maar waarom? Wat voor zin heeft het om dat personage in die rol te parkeren? Nul meerwaarde is dat!

Gerecycleerde momenten

De inspiratie stond bij deze film klaarblijkelijk op een laag pitje, want we zien veel parallellen uit de vorige films. Het ziekenhuisbezoek van Batman aan Gordon, hoe Gordon de identiteit van Batman te weten komt (ook hier had ik overigens langer bij stil willen staan), het brandende Batmanlogo,… één voor één deden ze een belletje rinkelen richting Batman Begins. Mogelijk is dat bewust de bedoeling geweest om de trilogie samenhangend af te ronden, maar voor mij werkt dat niet. Ik had liever een film gezien die op zichzelf kan staan. Net zoals veel mensen van The Dark Knight kunnen genieten zonder het (voor niet-ingewijden ietwat trage) Batman Begins te moeten uitzitten. Helaas, Nolan heeft te veel willen inspelen op het langetermijngeheugen van de fans. Dat verzwakt de film in zijn eigen recht.

Gerecycleerde muziek

Ook muzikaal was de film geen hoogvlieger. Grondig oneens hierover is mijn collega filmstudies. Reeksfilms hebben immers altijd een gedeeld thema en recycleren naar hartelust heelder passages. Wel, mij stoorde het. Er waren te veel muzikale sleutelmomenten die mij deden terugdenken aan The Dark Knight. Ook hier miste ik dus wat eigenheid.

Agent Blake kent Batman

Komen we bij het mierengeneuk. Nummertje één: politieagent Blake die op wonderbaarlijke wijze, namelijk op basis van de blik in de ogen, the Batman wist te ontmaskeren? Kom zeg. Als er één superheld is die zoveel moeite doet om onherkenbaar te blijven, is het wel Batman. Trouwens, als we het absolute einde van de film mogen geloven, zal de (dan) ex-politieagent transformeren tot Robin en die draagt toch ook een maar weinig verhullend maskertje, hoor.

Vette knipoog naar Robin

En ik die dacht dat Robin, zo parafraseer ik Nolan zelf, geen plaats had in de nieuwe Batmanreeks wegens ongeloofwaardig. Ik begrijp nu waarom. Ik dacht dat je de boel voorgoed op slot ging gooien? Doe dat dan ook ‘tegoei’.

Gesnotter Alfred

Eén van de sterktes van de film is de gespannen relatie tussen Alfred en Bruce. Spijtig dat die wordt besloten met een potje ongeloofwaardig, maar vooral bijzonder zijdelings in beeld gebracht gejank van ’s werelds meest geliefde butler. Erg spijtig.

Einde Bane, wtf?

Een andere sterkte is absoluut de hoofdslechterik Bane. Ik herhaal, de HOOFDslechterik (tenminste, totdat Talia haar ware identiteit bekend maakt). En in plaats van een episch gevecht to-the-death met Batman wordt Bane domweg weg getorpedeerd door Catwoman op de Batpod. Dat verdient Bane niet. Niet na zo’n innemende prestatie.

Einde Talia, wtf?

Talia krijgt als slechterik op zich te weinig airplay (denk hier weer aan Nolan die alles veel te snel wilt verteld hebben), maar de manier waarop ze sterft slaat alles. Adem. Adem. Gorgel. Kopje schuin naar beneden. Dood. Als je dan terugdenkt aan de legendarische eindscène met Harvey Dent, weet je dat er iets is misgegaan bij het derde deel.

Puzzel

Bij wijze van conclusie besluit ik dat Nolan te veel heeft willen doen en daardoor te weinig is stil blijven staan bij het essentiële. Of anders gezegd: hij heeft ons een kluwen gepresenteerd dat hij pas op het einde volledig en in vogelvlucht ontwart. Hij presenteert ons een puzzel die hij pas in de eindsprint razendsnel ineensteekt. Bij Inception werkte dat. Inception was een doolhof waar je aan een rotvaart door werd geleid en maar half begreep wat er allemaal gebeurt.

Bij Batman werkt die truc niet. Batman heeft nood aan temporisering. Batman heeft nood aan beklijvende momenten, waarin tijd wordt geïnvesteerd. Dat begrepen zelfs de makers van de legendarische ‘Batman: the animated series’-tekenfilmreeks. Dat begreep Nolan ook toen hij Batman Begins en the Dark Knight inblikte. Die beklijvende momenten waren er nu te weinig. Jammer. Ik had gehoopt op een waardiger afscheid van de ‘caped crusader’ en zijn antagonisten. Less is more. Of hoe zelfs een topregisseur in mijn ogen kan zondigen aan een basaal filmprincipe als ‘kill your darlings’.

Advertenties

2 thoughts on “SPOILER ALERT: Waarom ik de derde Batmanfilm de zwakste van de drie vond.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s