Spuug, schijt en snot

Daar staat het alweer klaar; het kommetje groentepap. Een mousse van aardappel en wortel. Mooi afgemeten, geen spatten aan de rand en het lepeltje perfect in het midden; een presentatie waardig voor een driesterrenrestaurant. En net als in het type etablissementen dat ik poog te vermijden, oogt ook hier de portie onschuldig klein. Kwaliteit boven kwantiteit. Hoe moeilijk kan het zijn om dat kleine goedje op beschaafde wijze te serveren aan onze gewillige eregast?

Beschaafd? Onschuldig? Gewillig? Niets daarvan. Het is tijd voor…

WORTEL KOMBAT!

mortalkombat - kopie.png

Het begint allemaal nochtans hoopvol. Baby heeft honger, maar is in goede doen. Ze laat Papa gewillig haar cowboysjaaltje achter haar hals vastklikken en ook de tweede grote bavet (jawel, Papa installeert twee verdedigingslinies) laat ze zonder gejammer over haar hoofdje floepen. Eens in de wipper begint Baby onvermijdelijk te wippen, waarop Papa de wipper met zijn benen vastklemt. Tot nu toe verloopt alles volgens plan en ook de eerste hapjes stuiten niet op verzet. Het is weliswaar de stilte voor de storm. Baby beseft nog niet ten volle dat ze een papje aan het eten is. Na hap drie begint het besef in te dalen. Na hap drie verandert de blik. Na hap drie begint het gevecht. Lees verder

Advertenties

Ik heb mijn woon-werkverkeer gevisualiseerd

Het kan verkeren. In mijn loopbaan heb ik al menig woonplaats en kantooradres versleten. Daarom dacht ik mijn woon-werkverplaatsingen eens te visualiseren (en met visualiseren bedoel ik wat tekeningetjes maken in MS Publisher).

Bij deze dus een historiek van mijn modal shifts van 2009 tot 2017, in volgorde van tijdsduur.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Lees verder

Waarom ik nooit premier van België zal worden

hehe

Hij pakt misschien niet goed op foto’s, maar hij mààkt wel goeie foto’s.

Als ik met dezelfde souplesse als mijn schoonmoeder de dingen kon benoemen, was ik allang politicus geworden. Die eer zal mij echter nooit te beurt vallen, want inderdaad, de camera is niet mijn vriend. Niet omdat ik zo’n onaangename verschijning zou zijn, wel omdat ik een eerder… dynamisch gezicht heb. Mijn meest ontwikkelde spieren situeren zich onmiskenbaar boven mijn kin. Ik weet dat en ik pak daar graag mee uit; anders zou de moeder van mijn vrouw zich nooit wagen aan zo’n vlotte uitspraak.

Maar ook mensen die mij iets minder goed kennen, kunnen er niet omheen. Lees verder

Vlaamse fictieschrijvers haten Maartens

echt

Geachte Vlaamse fictieschrijvers,

Neen, dat meen ik. Geachte. Ik acht jullie. Hoog zelfs. Met man en macht produceren jullie jaarlijks eigen kweek van de bovenste plank. Vlaamse mediamakers zijn geen amateurs, het zijn ware parelvissers met een keizerlijke smaak. En vergis u niet: ik heb het niet over één kleine clan die als een eiland met kop en schouders uittorent boven een hoop marginale callboys, matroesjka’s, willy’s en marjetten. Het zit in ons vlees en bloed; het zit in de familie; we hebben het talent in onze eigen thuis, van Bevergem over de Vlaamse velden voorbij de Linkeroever tot diep in zone Stad. Bovendien doet dat succes ook wereldwijd de ronde. Ver voorbij onze landsgrenzen en stille waters is geweten dat jullie geen crimiclowns zijn, maar wel ridders van sterke crimi’s, hilarische (tragi)komedies en aangrijpende dramareeksen. Cordon, ik bedoel, kortom: jullie staan hoog in mijn achting.

Daarom valt het mij zwaar om de vraag om te draaien: waarom achten jullie mij zo laag?

Jullie weten niet waar ik het over heb? Deze week was het nochtans weer prijs, dit keer in een onschuldig ogende sketch uit de topreeks ‘Wat Als’. Een man wordt door een interviewer vriendelijk een vraag gesteld, waarop zijn vriendin abrupt het interview ondebreekt. Scrollen jullie even mee door onderstaande screenshots:

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Flashback naar de brainstorm die voorafging aan de ontwikkeling van deze sketch:

-“Een rosse foemp met een rare sjaal en drie tepels”, ja, ja , heel goed! En hoe gaan we die foemp noemen? Mark?

– Neen, Mark is te gewoon, iets te volwassen en zelfzeker ook. ‘Noah’ misschien?

– Neen, te speciaal, te jong ook. Wat denken we van…

Lees verder

Waarop de politie mij uit de kerk escorteerde

In de basisschool in mijn thuisdorp Mol-Donk werd ik ooit eens in straf gezet. Ja, ooit. Dat was memorabel. Ik was een doodbraaf kind. Zo mocht ik ooit op het einde van een schooldag de klas verlaten vóór al mijn klasgenootjes, omdat ik als enige stilletjes aan mijn schoolbank zat. Bijster populair was ik dan weer niet…

Maar die ene keer moest ik dus toch op de strafbank. Ik had tijdens de speeltijd een stokje gegooid naar de grote kastanjeboom om de kastanjes te laten vallen. Een tiental minuten had ik gekeken hoe de andere jongens en meisjes enthousiast de boom bekogelden met alles wat niet vast stond. Ik schraapte al mijn moed bijeen, raapte een twijgje op (rebel, ik) en gooide het naar de boom. Kortom: geradicaliseerd tot en met, maar helaas op het verkeerde moment. De toezichter pikte mij er meteen uit, samen met twee andere delinquenten. In plaats van mijn straftijd in waardigheid uit te zitten, huilde ik de boel bijeen, alsof mij het grootste onrecht was aangedaan. Ik hoor één van mijn celgenoten nog zeggen:”Amai, die heeft het wel erg te pakken.”

Nogmaals, ik was een braaf kind en straf paste hoegenaamd niet in mijn zelfbeeld, zeker als de terechtstelling mij onrechtvaardig leek. Ik vond het (en nu eigenlijk nog steeds) heel onaangenaam, wanneer iemand in een gezagsfunctie kwaad of zelfs nog maar ontevreden is. Zelfs wanneer iemand anders naar zijn voeten kreeg, draaide mijn maag om. Daarenboven was ik ook een beetje een huilebalk, die het drama zelden schuwde, dus neen, echt, ik was niet het hipste kind op de speelplaats.

Houd dat getraumatiseerde kind aan de kastanjeboom in gedachten, terwijl we twintig jaar vooruit springen en de Donkse basisschool omruilen voor een kerk in Heverlee.

Lees verder

Mensen die er voor 1000% voor gaan

oosterbaan

Ik begrijp ze wel, mensen die er voor duizend procent voor willen gaan.

Neem nu meneer en mevrouw Oosterbaan, die destijds te zien waren in ‘Ik vertrek’. Deze realityshow volgde ambitieuze Nederlanders die in het buitenland een hotel, een B&B of (feest!) een camping wensten op te starten. Vaak leek het wel goed te lopen, maar soms liep het toch ook niet helemaal volgens plan. En heel soms liep het gewoon ‘hartstikke’ fout. Lees verder

Dromen over examens van prof. Tim Smits

dreamingoftim.png

Op je huwelijksreis moet je kunnen loslaten en vooral niet – oh lieve God, neen- vooral niet beginnen bloggen. Dat lukte mij tot nu toe wonderwel, maar nu breekt nood ondubbelzinnig wet. Nu moet ik vanop mijn terras in de Provence mijn blog inkruipen om de puntjes op de i te zetten.

De oorzaak? Een bijzonder gedetailleerde variant op een steeds wederkerend droommotief vannacht. In dat motief ontdek ik telkens dat ik mijn secundair onderwijsdiploma nog niet behaalde. Om te voorkomen dat de bovenbouw (universitair diploma en daaropvolgende loopbaan) in elkaar zakt, moet ik dan het zesde middelbaar overdoen, in het Sint-Jan-Berchmanscollege in Mol, als dertigjarige tussen een bende tieners, van de lessen Grieks tot en met lichamelijke opvoeding.

Vannacht pakte het iets anders uit…

Lees verder

Maarten gaat (voor de eerste keer ooit) naar een tv-opname

vrt-toren_0

Vroeger, toen ik klein was, wilde ik Tom Lenaerts worden. Meer bepaald wilde ik Tom Lenaerts in de Pappenheimers zijn. Vriendelijk de mensen thuis voor de buis aanspreken vanuit een prachtige tv-studio, waar elke week weer de sfeer goed zit. Pure magie was dat. Het mag daarom verbazen dat ik tot voor kort nog nooit een echte televisieopname heb bijgewoond. Die eer viel mij vorige woensdag te beurt, met dank aan mijn bureaugenote die nog een kaartje over had voor een opname van ‘Mag ik u kussen?’. Eindelijk ging ik deel uitmaken van de wondere wereld van televisie-entertainment; niet vanuit mijn luie zetel, maar vlak bij de bron. Eindelijk zou ik de magie écht meemaken.

Ik heb het nu echt meegemaakt.

’t Viel precies een beetje tegen.

Lees verder