Waarop de politie mij uit de kerk escorteerde

In de basisschool in mijn thuisdorp Mol-Donk werd ik ooit eens in straf gezet. Ja, ooit. Dat was memorabel. Ik was een doodbraaf kind. Zo mocht ik ooit op het einde van een schooldag de klas verlaten vóór al mijn klasgenootjes, omdat ik als enige stilletjes aan mijn schoolbank zat. Bijster populair was ik dan weer niet…

Maar die ene keer moest ik dus toch op de strafbank. Ik had tijdens de speeltijd een stokje gegooid naar de grote kastanjeboom om de kastanjes te laten vallen. Een tiental minuten had ik gekeken hoe de andere jongens en meisjes enthousiast de boom bekogelden met alles wat niet vast stond. Ik schraapte al mijn moed bijeen, raapte een twijgje op (rebel, ik) en gooide het naar de boom. Kortom: geradicaliseerd tot en met, maar helaas op het verkeerde moment. De toezichter pikte mij er meteen uit, samen met twee andere delinquenten. In plaats van mijn straftijd in waardigheid uit te zitten, huilde ik de boel bijeen, alsof mij het grootste onrecht was aangedaan. Ik hoor één van mijn celgenoten nog zeggen:”Amai, die heeft het wel erg te pakken.”

Nogmaals, ik was een braaf kind en straf paste hoegenaamd niet in mijn zelfbeeld, zeker als de terechtstelling mij onrechtvaardig leek. Ik vond het (en nu eigenlijk nog steeds) heel onaangenaam, wanneer iemand in een gezagsfunctie kwaad of zelfs nog maar ontevreden is. Zelfs wanneer iemand anders naar zijn voeten kreeg, draaide mijn maag om. Daarenboven was ik ook een beetje een huilebalk, die het drama zelden schuwde, dus neen, echt, ik was niet het hipste kind op de speelplaats.

Houd dat getraumatiseerde kind aan de kastanjeboom in gedachten, terwijl we twintig jaar vooruit springen en de Donkse basisschool omruilen voor een kerk in Heverlee.

Lees verder

Mensen die er voor 1000% voor gaan

oosterbaan

Ik begrijp ze wel, mensen die er voor duizend procent voor willen gaan.

Neem nu meneer en mevrouw Oosterbaan, die destijds te zien waren in ‘Ik vertrek’. Deze realityshow volgde ambitieuze Nederlanders die in het buitenland een hotel, een B&B of (feest!) een camping wensten op te starten. Vaak leek het wel goed te lopen, maar soms liep het toch ook niet helemaal volgens plan. En heel soms liep het gewoon ‘hartstikke’ fout. Lees verder

Dromen over examens van prof. Tim Smits

dreamingoftim.png

Op je huwelijksreis moet je kunnen loslaten en vooral niet – oh lieve God, neen- vooral niet beginnen bloggen. Dat lukte mij tot nu toe wonderwel, maar nu breekt nood ondubbelzinnig wet. Nu moet ik vanop mijn terras in de Provence mijn blog inkruipen om de puntjes op de i te zetten.

De oorzaak? Een bijzonder gedetailleerde variant op een steeds wederkerend droommotief vannacht. In dat motief ontdek ik telkens dat ik mijn secundair onderwijsdiploma nog niet behaalde. Om te voorkomen dat de bovenbouw (universitair diploma en daaropvolgende loopbaan) in elkaar zakt, moet ik dan het zesde middelbaar overdoen, in het Sint-Jan-Berchmanscollege in Mol, als dertigjarige tussen een bende tieners, van de lessen Grieks tot en met lichamelijke opvoeding.

Vannacht pakte het iets anders uit…

Lees verder

Maarten gaat (voor de eerste keer ooit) naar een tv-opname

vrt-toren_0

Vroeger, toen ik klein was, wilde ik Tom Lenaerts worden. Meer bepaald wilde ik Tom Lenaerts in de Pappenheimers zijn. Vriendelijk de mensen thuis voor de buis aanspreken vanuit een prachtige tv-studio, waar elke week weer de sfeer goed zit. Pure magie was dat. Het mag daarom verbazen dat ik tot voor kort nog nooit een echte televisieopname heb bijgewoond. Die eer viel mij vorige woensdag te beurt, met dank aan mijn bureaugenote die nog een kaartje over had voor een opname van ‘Mag ik u kussen?’. Eindelijk ging ik deel uitmaken van de wondere wereld van televisie-entertainment; niet vanuit mijn luie zetel, maar vlak bij de bron. Eindelijk zou ik de magie écht meemaken.

Ik heb het nu echt meegemaakt.

’t Viel precies een beetje tegen.

Lees verder

Overleven als onhandige Harry

Ergens is er iets serieus misgelopen. Mijn vader is een hele handige Harry en ook mijn broer kan zijn plan wel trekken met een beiteltjeuh en een hamertjeuh. Bij zoon 2 heeft er evenwel nooit een overdracht van technische zelfredzaamheid plaatsgevonden. Toen mijn meter mij laatst een koffer vol gereedschap overhandigde als verjaardagsgeschenk – een man van dertig moet kunnen klussen in zijn eigen huis-, kreeg ik het kistje niet open. Iedereen lachen, mezelf incluis. Zelfspot is het favoriete werktuig van de dysfunctionele homo habilis. Lees verder

Zetten we straks onze regering ook echt in lockdown?

Zetten we straks, wanneer het allemaal voorbij is, onze regering ook een tijdje in lockdown?

Zullen we onze leiders uit de dagdagelijkse gang van zaken plukken en onderwerpen aan strenge verhoren, in het parlement, in de Zevende Dag, online? Zullen we hen echt niet toelaten om rond de pot draaien en dwingen tot volledige transparantie? Zullen wij elke afgelegde verklaring tegen het licht houden en onze leiders confronteren met het nadeel van de twijfel? Zullen wij ook het dreigingsniveau maximaal houden, zolang niet alles geweten is wat er moet geweten zijn over de genomen maatregelen?

Zullen we straks onze journalistieke troepen massaal naar de Wetstraat sturen en dit ten koste van andere berichtgeving? Zullen we hen dan evenveel aandacht schenken, als we dit weekend poezen de wereld hebben ingestuurd? Zullen we dan dagen, weken lang een hashtag #govlockdown voeden? Zullen we op onze beurt aan onze leiders vragen een tijdlang niets meer te tweeten om deze operatie niet in gevaar te brengen?

Zullen we blijven roepen dat journalisten hun pennen moeten blijven aanscherpen? Dat de oppositie op positie moet blijven staan? Zullen we als achterban onze bankzitters achter hun veren blijven zitten? Zullen we het blinde vertrouwen dat we onze regering nu hebben overhandigd, straks met argusogen terug opeisen?

Of toch niet?

Zullen we snel vermoeid worden? Zullen we ons gaan vervelen? Zullen we het toelaten dat de operatie komende winter ondergesneeuwd geraakt met andere actualiteitjes, meninkjes, stellingnaampjes?

Zullen we, sneller dan ons lief is, aanvaarden dat onze regering ‘destijds’ onze hoofdstad heeft bezet zonder daarna volledige transparantie over de besluitvorming en informatie te vragen? Zullen we in de kerstperiode toch genoegen nemen met een black box die ongeopend blijft?

Zal de angst wegebben die onze regering via haar handelen opriep, om vervolgens op te roepen niet in angst te handelen? Zal het ons na een tijd nog kunnen boeien waarom onze medeburgers, onze hoofdstad, ons land een tijdlang in de boeien werd geslagen?

Ik vrees ervoor.

Ik vrees dat we uiteindelijk zullen wegzappen. Dat we de vraag naar transparantie permanent zullen parkeren onder het menu ‘later kijken’. Ik vrees dat de latenightshow BrusselsLockdown nu al sterk heeft ingeboet aan kijkcijfers. Ik vrees dat het een en ander zeer snel te lang gaat duren voor ons. De ADHDemocratie is niet gemaakt voor een terugblik van lange adem. Mediaprofessionals weten dat. Politici ook.

Dàt is mijn grootste vrees.