Men vroeg mij meermaals om een persoonlijke blog aan te maken. Persoonlijk, vroeg u? Persoonlijk zal u krijgen. Laat ik maar meteen het zware geschut boven halen en beginnen met een aantal persoonlijke trauma’s. Enter het roze fietsje.
Hieronder staan nog een hoop oude posts van ‘Maarten is benieuwd’. Is het je om die blog te doen (dus om de blog over journalistiek), dan moet je hier zijn: maartenisbenieuwd.wordpress.com. Daar staan alle (oude EN nieuwe) posts van de nicheblog; dit hier is de persoonlijke blog.
Dankzij een alerte collega hebben we het vandaag over de tetten van Scarlett Johansson. Ook een beetje over kwaliteitsjournalistiek, showbizznieuws, mediarecht en journalistieke deontologie… maar vooral toch over de tetten van Scarlett Johansson. En haar poep ook. Met het risico te vervallen in verzuurde mediakritiek, hier gaat-ie dan. Lees verder
Ze staat al klaar, ze staat op wacht,
Een nachtje doordoen, zoals verwacht.
Ze rijdt naar buiten, ze is tevree,
Lacht door de ruiten, ’t is voor tv. Lees verder
Ik beschouw mezelf graag als de trendsetter, maar zo beschouw ik nog wel een aantal andere onwaarschijnlijkheden. Feit is dat er sinds mijn intrek in de communicatiegang van de K.U.Leuven twee academici aan het bloggen zijn geslaan. Toeval? Nee hoor, ik vang de vragende blikken van de twee meerderen in kwestie wel op. Zoekend naar erkenning. Smekend om goedkeuring van de initiator, de expert. Maar ik ga er niet op in. Zo ben ik dan wel: bescheidenheid in functie van het zelfbeeld van mijn collega’s. Er geen misbruik van willen maken. Zoals ik al zei: onwaarschijnlijkheden. Geen nood, ik werk toe naar een punt. Lees verder
Voorwoord
Ik beloof dat ik binnenkort nog eens iets serieuzer ga posten. Iets relevanter. Iets ietser. Wacht maar af. Dat gaat zo iets zijn dat ge iets gaat hebben van: man, die kerel heeft wel iets te zeggen! Maar in tussentijd…
Iets minder
Tijd voor wat interne communicatie. This one goes out to all my homies at Parkstreet, Faculty of Social Shizzle, mothaf*ers! Mijn professionele biotoop waar inzichten uit allerhande maatschappijwetenschappen rijpen, is toe aan een make-over. Lees verder
Ik ging diëten. Enfin, ik ging afkicken. Van een goed boek. Verslaafd zijn aan een boek wordt doorgaans met applaus onthaald. Maar toen ik mijn verslaving aan Facebook en het tijdelijke vertrek wereldkundig maakte, was de respons eerder lauw en verward. Goed, ik nam het grote Smoelboek net iets te vaak ter hande. Eigenlijk liet ik het continu open liggen thuis op mijn bureau. Lekker uitnodigend om nog snel een extra passage door te nemen. Ik ben uiteindelijk overgegaan tot de strenge aanpak: onherroepelijk de boeken toe. De stekker eruit. Althans voor even. Lees verder
Ja, ik zie er de grap van in. In wat volgt ga ik kakken op de krampachtig eentonige bladschikking van online nieuws en ik ga dat doen in een blog waarin ik steevast begin met een leuk prentje, gevolgd door een diarree aan tekst. En dat terwijl ik meer nieuws haal van het internet dan van meneer gazet. Is dat hypocriet? Misschien een beetje, maar u móet van mij niet verder lezen, hoor. Maar stiekem wilt u wel, denk ik, want u hebt gezien dat er een Youtube-filmpje op het menu staat. Laat het u smaken. Lees verder
Tom Naegels hekelt de allochtoon en de illegaal, althans het gebruik van deze woorden in zijn krant. Dat is moedig. Geen enkele mediakritiek nodigt zo uitdrukkelijk uit tot oververhitte reacties als het debat over diversiteit. Interessante lectuur, maar ‘de allochtoon’ kampt niet hetzelfde probleem als ‘de illegaal’. Lees verder
Vandaag retweette ik volgende stelling:
‘When a terrorist is one of us he is a madman. When a madman is one of them he is a terrorist.’
Even later annuleerde ik de retweet. Graag leg ik uit waarom. Lees verder
