Dagboek van een (mislukt) Facebookdieet

Ik ging diëten. Enfin, ik ging afkicken. Van een goed boek. Verslaafd zijn aan een boek wordt doorgaans met applaus onthaald. Maar toen ik mijn verslaving aan Facebook en het tijdelijke vertrek wereldkundig maakte, was de respons eerder lauw en verward. Goed, ik nam het grote Smoelboek net iets te vaak ter hande. Eigenlijk liet ik het continu open liggen thuis op mijn bureau. Lekker uitnodigend om nog snel een extra passage door te nemen. Ik ben uiteindelijk overgegaan tot de strenge aanpak: onherroepelijk de boeken toe. De stekker eruit. Althans voor even.

Dag 1

Bij de start van mijn sociaal dieet werd al snel duidelijk dat Mark Zuckerberg met open armen klaar staat om je terug in te lijven in zijn adressenboekje. Mijn vertrek was tijdelijk, dus heb ik mijn account niet verwijderd, maar louter gedeactiveerd. Paniek alom bij de vriendjes die plots geen enkel bewijs terugvonden van mijn bestaan. Of dat mij moet charmeren, weet ik eerlijk waar niet zo goed. Het gevaar bestaat dat ik een deel word van mijn digitale identiteit en niet omgekeerd. Soit. Voor mij veranderde er bijzonder weinig. Ik wist dat ik even niet meer bestond, maar het invullen van mijn logingegevens volstond om mij terug tot (online) leven te wekken. Je zal dan maar cookies ingesteld hebben op je laptop, je niet-zo-smartphone en de pc bij de ouders thuis om dat logge loginwerk te omzeilen. Zo daagt Mark je brutaal uit. Hij test je zelfbeheersing. Hij is de heks van Sneeuwwitje met een mooie rode appel voor je neus. Een vriendin stelde dat ik mijn wachtwoord aan iemand moest toevertrouwen, zodat ik echt geen toegang zou hebben. Maar van dat idee werd ik toch niet bepaald warm. Ik wou klaarblijkelijk vals kúnnen spelen, als ik dat wil. Zelfbeschikking over het online merk Maarten Corten, weet u wel.

Dag 3

Dag 3 was verschrikkelijk. Dat schijnt bij rokers ook een kutdag te zijn.

Dag 5

Ik had relatief snel door dat mijn dieet een maat voor niets zou blijken. De reden: discplacement all over the place! Daar waar Facebook Chat stilaan MSN Messenger overbodig had gemaakt, ontstond weer een vacature voor een m/v instant messaging service met talent. De groene mannetjes van Microsoft werden dus afgestoft en de avatars geactualiseerd. Mijn dieet veroorzaakte eveneens een verhoogde aanwezigheid op Twitter. Dat zou niet zo’n immens probleem zijn, mocht ik beide platformen voor dezelfde doeleinden gebruiken , quod non. Toegegeven, op Twitter durf ik ook wel eens een duffe post te lanceren, maar ik zing er doorgaans wel een toontje lager dan op Facebook. Dat was nu wel wat anders. Zo heb ik een klein beetje spijt van tweets als: ‘Bericht aan Canvas: worst porn ever.’ Neen, Maarten, zo’n dingen zijn toch net niet Twitterproof.

Dag 10

Het werd ambetant. Ik kon gesprekken (real-life gesprekken voor alle duidelijkheid) niet meer volgen over filmpjes en enquêtes allerhande. Er werd afgesproken om naar evenementen te gaan, waarvan ik nog nooit had gehoord. En ik moest mensen opsporen die dan weer uit het offline leven leken verdwenen te zijn. Dan blijkt hoe diep Facebook in mijn sociale leven en bij uitbreiding dat van mijn kennissenkring geworteld zit. Ja, het werd behoorlijk ambetant.

Dag 14

Ik verkies niet mee te geven welke tijdsspanne ik voor ogen had, maar het was alleszins langer dan de schamele twee weken die ik nu heb overbrugd. De weliswaar impliciete, of zelfs automatische sociale druk groeide zienderogen en gezien de verhuis naar MSN Messenger en de overbelasting van Twitter zag ik het nut er niet meer van in. Zo komt het dus dat ik nu weer fulltime aanwezig ben in het Facebookversum. Is alles dan terug bij het oude? Niet bepaald. MSN Messenger staat ook terug op. Ik kom dus eigenlijk uit bij een negatief saldo. Maar dat gebeurt ook wel eens bij andere, offline diëten. Ook dat weet ik maar al te goed. Heb ik dan absoluut niets gehaald uit deze oefening? Toch wel: een inzicht. Ik mag verdorie van geluk spreken dat ik nooit ben beginnen roken!