Elke nieuwssite is hetzelfde! (video)

Ja, ik zie er de grap van in. In wat volgt ga ik kakken op de krampachtig eentonige bladschikking van online nieuws en ik ga dat doen in een blog waarin ik steevast begin met een leuk prentje, gevolgd door een diarree aan tekst. En dat terwijl ik meer nieuws haal van het internet dan van meneer gazet. Is dat hypocriet? Misschien een beetje, maar u móet van mij niet verder lezen, hoor. Maar stiekem wilt u wel, denk ik, want u hebt gezien dat er een Youtube-filmpje op het menu staat. Laat het u smaken.

Men neme De Morgen

Eerst en vooral: deze oefening is niet nieuw. Ook ik heb mij op deze blog al eens gewaagd aan een top tien aan schoonheidsfoutjes. Vandaag wil ik enkel benadrukken dat we de saaie lay-out van online nieuws niet gewoon moeten vinden, gewoon omdat we het gewoon zijn. Vicieuze vanzelfsprekendheid noem ik dat (ja, coole term hè, op de laatste nipper bedacht). Chinese vrijwilliger van dienst is De Morgen van 11 augustus, zowel de gedrukte editie als de beschikbare online content van die dag. Ik heb de bladschikking van beide versies (of althans een aantal geselecteerde artikels) gevisualiseerd op basis van hun functionaliteit. Of nog, ik heb alle onderdelen ingekleurd:

• Krantentitels zijn wit,
• Koppen zijn donkerblauw,
• Platte tekst is lichtblauw,
• Afbeeldingen zijn oranje,
• Verwijzers zijn groen,
• En reclame is rood (vergeef me als ik hier en daar zondig tegen terminologie).

Laat u in het filmpje vooral niet beïnvloeden door de tendentieuze achtergrondmuziek en ga op zoek naar eventuele verschillen in bladschikking tussen print en online.

Voor de slechte verstaander: het is me niet te doen om De Morgen (die trouwens echt een prachtige voorpagina afleverde die dag). De malaise doet zich voor bij elke speler in de wereldwijde nieuwsbusiness. Goed, de vergelijking gaat natuurlijk niet helemaal op. Een papieren pagina bevat vaak verschillende artikels; een internetpagina (op de indexpagina’s na) omvat steevast één artikel, één verhaal. Nieuwssites werken ook in een ander regime dan gedrukte kranten (de ‘constante deadline’). Ook vergelijken we hier enkel wat vergeleken kan worden. Fotoreeksen en videozones worden hier niet in rekening gebracht, al geldt ook voor die pagina’s de vraag:

Why so serious?!

Het zal vast getuigen van jeugdige naïviteit of een gebrek aan voeling met de journalistieke praktijk, maar waarom, o waarom wordt elk nieuwsbericht in hetzelfde saaie keurslijf gestoken? Waarom neemt men bij een restyling altijd de navigatie en de homepage onder handen, maar nooit de grondstof: het nieuwsbericht? Is het omdat usability designers ooit hebben ingefluisterd dat internetgebruikers vooral aandacht hebben voor de linkerbovenhoek en zo naar beneden glijden? Zou dat misschien geen kip/ei-verhaal kunnen zijn? Is het omdat je rekening moet houden met beeldschermen van verschillende formaten? Is er geen software voorhanden die dat probleem oplost? Is de aanmaak van een paar verschillende sjablonen te arbeidsintensief? Te duur? Te duur voor online? Is online die investering niet waard, omdat online niet opbrengt? Zou ook dat misschien geen kip/ei-verhaal kunnen zijn? Steek ‘nieuwssite’ en ‘business model’ in dezelfde zin en een paywall loert automatisch om de hoek. Vraag ik mij af wat men precies denkt te gaan ommuren…

Epiloog

Genoeg geblogd voor vandaag. Nog snel een handvol nieuwssites doorschipperen en dan bed in.